تدوین الگوی نوآوری باز در سازمان‌های دولتی ایران با رویکرد نظریه داده بنیاد

نویسندگان

1 دکتری مدیریت دولتی – مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.

2 کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، توسعه منابع انسانی، دانشگاه غیرانتفاعی هاتف، زاهدان، ایران.

doi
10.22111/jmr.2025.49198.6210
چکیده

پژوهش حاضر به دنبال ارائه الگوی نوآوری باز در سازمان­های دولتی ایران می­باشد. این پژوهش از نوع کیفی، توسعه‏ای، تفسیری و استقرایی است که با روش داده­بنیاد و رویکرد نظام­مند اشتراوس و کوربین اجرا شده است. جامعه آماری پژوهش را ده نفر از خبرگان دانشگاهی، و مشارکت­کنندگانی که خود مجری و پژوهشگر حوزه نوآوری باز بودند و به روش هدفمند انتخاب شدند، تشکیل می­دهد. بعد از انتخاب مشارکت­کنندگان از طریق مصاحبه­های نیمه­ساختاریافته به سوالات پژوهش پاسخ داده شد. پس از بررسی و تحلیل مصاحبه­های بدست آمده، 458 کد اولیه بدست آمد که از این تعداد 185مفهوم انتزاعی، 41 مقوله فرعی و 16 مقوله اصلی بدست آمد. بدین ترتیب؛ تغییر رویکرد راهبردی سازمان­ها و الزامات اجرای نوآوری باز به عنوان شرایط علی؛ چالش­ها و موانع اجرای نوآوری باز به عنوان پدیده محوری؛ پیش­شرط­های اجرای نوآوری باز، فرهنگ­سازی و واسطه­سازهای دانشی – انسانی نوآوری باز به عنوان عوامل زمینه­ای؛ زمینه­سازی راهبردی ایده­پردازی و سرمایه­گذاری و همکاری با دانشگاه­ها و مراکز آموزشی به عنوان عوامل مداخله­گر؛ بهره­مندی و توسعه پلتفرم­های مرتبط، سودگیری تعامل با ذینفعان و منابع خارجی، حمایت­های اجرای نوآوری باز و راهبردهای اجرای نوآوری باز در سازمان­ها به عنوان راهبرد، پیامدهای عملکردی، اعتباری و انسانی به عنوان پیامدهای اجرای نوآوری باز در سازمان­های دولتی ایران شناسایی شدند. سازمان‌ها می­توانند شیوه‌های نوآوری باز را به روش‌های مختلف مانند اتحاد بین سازمان‌ها، تأسیس مراکز تحقیقاتی در دانشگاه‌ها و اکوسیستم‌های نوآوری اجرا کنند. همچنین سازمان‌ها می­توانند به‌طور فزاینده‌ای در راه‌های اساسی که از طریق آن ایده‌ها را تولید و آن‌ها را به بازار عرضه می‌کنند و از ایده‌های خارجی استفاده کرده و درعین‌حال از تحقیق و توسعه داخلی خود بهره می‌برند بازنگری کنند.