«گمانهزنیهایی در باب مادر ضحاک در شاهنامه»
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، اصفهان، ایران
doi
10.30465/cpl.2023.7619چکیده
ضحاک در شاهنامه با راهنماییهای ابلیس کارویژههای اهریمنی چون کشتن پدر، گوشتخواری، انساناوباری و جهانآشوبی را تحقق میبخشد. این ابلیس در چارچوب تفسیر برونگرایانه از اسطوره با قراینی، مادر ضحاک است. در روایت شاهنامه، کنشهای انسانی او، بازتاب توطئهای خانگی همراه با پسر علیه همسر است. در نمود اساطیری و متون دینی زرتشتی، مادر ضحاک «اودگ» است که با کنشهای ابلیسِ همراه ضحاک در شاهنامه همخوان است. به لحاظ تاریخِ اجتماعی نیز حکومت ضحاک بازتاب حکومتهای مادرسالاری است که قدرت در دستان مادر است. در این قبایل، مادر (ابلیس) شاه کهن (مرداس) را به کمک شاه جوان (ضحاک) میکشد و برای باروری زمین کشاورزی خون او را بر زمین میریزد (کشته شدن مرداس در بوستان). به لحاظ تاریخی نیز طبق نظر قاطبة محققان ضحاک یادآور هجوم اقوام غربی ایران است. گویا حکومت ضحاک و ابلیس (مادرش) بازتاب یکی از هجومهای گستردة اقوام غربی به مرزهای ایران است که از مرزهای باختری تا بلخ امتداد داشتهاست. داستان ضحاک در شاهنامه به نوعی بازتاب دهندة هجمة ملکه سمیرامیس در دوران حکومت پسرش است که با کشتن یا برکناری همسرش محقق شدهاست. در این مقاله تلاش بر این است که مشروحاً و با روش تحلیلی-تطبیقی چهرة مادر ضحاک نمایان گردد.