ارزیابی رادیوگرافی عوارض استخوانی در سگهای ارجاعی به بیمارستان دامپزشکی دانشگاه شهید چمران اهواز
نویسندگان
1 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 دانشیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
4 دانشآموخته دکترای حرفهای، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22055/ivj.2024.410194.2602چکیده
عوارض استخوانی در حیوانات خانگی، درصد نسبتاً قابل توجهی از موارد ارجاعی به بیمارستان یا کلینیک را در هر منطقه شامل میشود. عمده مشکلات استخوانی در سگهای جوان در حال رشد و نژادهای بزرگ گزارش شده است؛ ضمن این که سگهای نژاد کوچک نیز به برخی دیگر از بیماریهای استخوانی مستعد میباشند. عدم تعادل در جیره غذایی (به ویژه از نظر کلسیم و فسفر) یکی از عوامل مؤثر در ایجاد عوارض استخوانی محسوب میشود. هدف از انجام مطالعه حاضر، تعیین میزان شیوع و انواع ضایعات استخوانی نظیر شکستگی ها، عفونت ها، تومورها و دیگر عوارض اکتسابی استخوانی در اندام های حرکتی، سر و ستون مهره ها بود. مطالعه حاضر در طی 11 سال و بر اساس رادیوگراف های تهیه شده در بیمارستان دامپزشکی دانشگاه شهید چمران اهواز انجام شد؛ در ادامه فاکتورهایی نظیر سن، جنس، نژاد و محل عارضه، جهت تعیین ارتباط با عوارض استخوانی نیز بررسی شدند. در این مطالعه، ضایعات استخوانی از قبیل شکستگی ها، استئومیلیت و استئوآرتریت، نئوپلازیها، دررفتگی ها در سگ ها و دیگر عوارض نظیر پاناوستئایتیس، استئوکندروز و استئودیستروفی در حیوانات جوان تعیین شدند. نتایج، به صورت آمار توصیفی، ارائه شده اند. جمعاً از 4355 مورد ارجاعی به بخش رادیولوژی، 1054 مورد (20/24 درصد) مربوط به سگها بودند. از این تعداد، 425 مورد (32/40 درصد) دچار عوارض استخوانی بودند که 59/46 و 41/53 درصد، به ترتیب مربوط به نژادهای بزرگ و کوچک بودند. عوارض استخوانی شامل شکستگی ها، دررفتگیها و دیگر عوارض بودند. از مهمترین این موارد میتوان شکستگی رادیوس (71/26 درصد)، ران (34/28 درصد)، درشتنی (46/22 درصد) و زند زیرین (95/27 درصد) را نام برد. سن حیوانات مورد مطالعه، در محدوده 2 ماهگی تا 9 سالگی قرار داشتند. از لحاظ جنسیت، 35/62 درصد از سگها، نر و 65/37 درصد از آنها ماده بودند. از لحاظ آماری، تفاوت معنی داری از لحاظ سن، بین بالغین (29/51 درصد) و نابالغین (71/48 درصد)، جنس، محل عارضه و نژاد (بزرگ و کوچک) مشاهده نگردید. در قسمت نتیجه گیری، بیشترین شیوع عوارض استخوانی، به ترتیب شکستگی های استخوان ران (34/28 درصد) و زند زیرین (95/27 درصد) بودند. نتایج به دست آمده نشان داد که رادیوگرافی یک روش قابل اطمینان، برای تشخیص عوارض استخوانی و تعیین فراوانی آنها در سگها میباشد.