بررسی سبکشناسانهی فرایندهای فن مناظره بر اساس نظریهی نقشگرای هلیدی
نویسندگان
1 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.30465/cpl.2022.6729چکیده
بررسی مناظرههای برجستهی منظوم ادب فارسی، در مطالعات ژانری و سبکی میتواند دستاوردهای قابل توجهی داشته باشد. در پژوهش حاضر، نظر به اهمیت مناظرههای متون کلاسیک و پیوند آن با گفتمان عمومی، هشت مناظرهی برجستهی منظوم از قرن چهارم تا قرن هفتم انتخاب شد؛ با توجه به بافت موقعیتی متون مورد نظر و زمینههای شکلگیری آنها، رویکرد نقشگرای هلیدی، برای تبیین مناظرهها برگزیده شد.روش تحلیل بر اساس بررسی مناظرههای برجستهی مورد نظر، در بخش «فرانقش اندیشگانی:فرایند افعال»، به شیوهی توصیفی تحلیلی، است.یافتههای پژوهش حاکی از آن است که مناظرههای برگزیدهی منظوم در این چهار قرن، در زمینهی فرانقش اندیشگانی تحولاتی را پشت سر گذاشتهاند. در مناظرههای برجستهی قرن چهارم وهفتم، فرایندهای مادی بیشترین بسامد را دارند؛ البته کاربرد فرایندهای مادی در این دو قرن متفاوت است. همچنین در مناظره های برجستهی قرنهای قرنهای پنجم و ششم فرایندهای رابطهای، بیشترین بسامد را دارند. این تحولات نشان میدهد که از قرن چهارم تا قرن هفتم، مناظرهها از عینی بودن و برونگرایی به سمت ذهنی شدن و درونگرایی متمایل شدهاند. به عبارت دیگر، نحوهی استفاده از فرایندهای مناظرهها در طول این چهار قرن، تطورات فراوانی داشته است.