بررسی جایگاه مصادر و افعال کهن، کمیاب و متروک فارسی در فرهنگنامه قرآنی
نویسندگان
1 استاد زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی ،نجف آباد،ایران
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاداسلامی، نجف آباد،ایران
3 استادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاداسلامی ،نجف آباد،ایران
doi
10.30465/cpl.2022.6655چکیده
زبان فارسی دری از آغاز قرن چهارم تا قرن هفتم، گنجینهای گسترده از واژههای اصیل و کهن را در خود گرد آورده است، که بسیاری از آنها بر اساس زبانها و گویشهای متنوع جغرافیایی شکل گرفتهاند یا وامواژهایی هستند که از مناطق اطراف، بویژه ناحیۀ شرق ایران به فارسی دری راه یافتهاند. بازجست این واژههای سره، کمیاب و مهجور، بویژه مصادر و افعال در فرهنگنامۀ قرآنی، فرهنگ برابرهای فارسی قرآن بر اساس صد و چهل و دو نسخۀ خطی کهن، به شناخت سیر تحول تاریخی نظام زبان فارسی از دیدگاه زبانشناسی، معناشناسی، دستور زبان، تصحیح نسخههای خطی و غنای واژهنامهها و ترجمۀ قرآن کریم، کمک میکند. این پژوهش، نخست با استخراج مصادر و افعال کهن و نادر فرهنگنامۀ قرآنی، گزینش تعدادی از کمیابترین و کمکاربردترین مصادر و افعال و دستهبندی آنها در سه بخش گونههای فارسی باستان و میانه، افعال ناشناخته و وام واژهها، با استناد به واژهنامههای معتبر و متون کهن، ریشه، معنی و کاربرد این فعلها را تجزیه و تحلیل کرده است. هدف از این جستار، نشان دادن نقش ترجمههای قرآن در غنای نظام واژهسازی زبان فارسی و نتایج به دست آمده بیانگر بهرهگیری گسترده مترجمان فارسی زبان قرآن از همه تواناییهای واژهسازی در زبان فارسی است.