حکمت خسروانی در شاهنامه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.30465/cpl.2021.6755چکیده
شاهنامه جلوهگاه فرهنگ و اندیشههای ایرانیان باستان است که در قالب عناصر متعددی از جمله اساطیر، حماسهها و داستانهای شاهان و پهلوانان بازتاب یافته است. این اندیشهها روایتگر برداشتهای جهان شناختی، ساختارهای اجتماعی، آیینها و نمونههای اخلاقی و رفتاری ایرانیان باستان است که با نام حکمت خسروانی شناخته میشود. مبنای حکمت خسروانی نور است و مظاهر این امر در شاهنامه با مؤلفههای پربسامد اهورایی چون خرد، آتش، فرّ، امشاسپندان و ایزدان و نیروهای تاریکی همچون اهریمن و دیوان که در تضاد با نور و روشنی اهورایی هستند، همراه با جنبههای تغزلی، عاشقانه و غنایی خود، بیانگر فلسفهی زندگی در حکمت ایران باستان است. در این پژوهش با بهرهگیری از روش تحلیل محتوا مؤلفههای حکمت خسروانی را در شاهنامه بررسی کرده و نشان دادهایم بازتاب درخشان این مضامین هم پیوند با بنیانهای ریشهدار خود در شاهنامه، زمینهای برای بنیان اندیشههای تعالیگرایانه، ایجاد فضای باز فکری و جریان آن در بطن اجتماع و آثار و نیز بستری برای گفتگوی متنها در طول تاریخ فراهم آورده است. از این رو با شناخت این جریان، میتوان به خوانشی نظاممند از آثار ادبی، تاریخی و دینی ایرانیان دست یافت.