اثرات مثبت داربست آئورت بدون سلول بر فعالیتهای آنتیاکسیدانی و هموستاز سلولی: یک مطالعه تجربی بر روی کاردیومیوسیت موشهای دچار انفارکتوس
نویسندگان
1 دانش آموخته دکترای حرفه ای، دانشکده دامپزشکی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
2 استادیار گروه فارماکولوژی، دانشکده دامپزشکی ،واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
3 استادیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی ، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
doi
10.22055/ivj.2024.401904.2639چکیده
انفارکتوس میوکارد (MI) در سالهای اخیر به دلیل افزایش سن و همچنین تغییر سبک زندگی در جمعیت افزایش یافته است. در دهههای اخیر، شاخه پزشکی بازساختی برای ارائه روشهای مدرن و کارآمد برای درمان بیماران MI مورد توجه قرار گرفته است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر داربست آئورت بدون سلول (AAS) بر سلول قلبی دچار MI برای شناسایی پتانسیل درمانی این ماده طبیعی برای بیماران MI انجام شد. این مطالعه در پنج مرحله اصلی انجام شد: تهیه مدل حیوانی MI، تهیه سلولهای MI، کشت سلولهای MI حیوانی بر روی AAS، ارزیابی زندهمانی سلول (آزمون MTT) و همچنین فعالیتهای آنتیاکسیدانی و کاتالیزوری (سنجش ROS، TAC، SOD، GPX و CAT) و مطالعه مولکولی بر روی عوامل آپوپتوز و ضد آپوپتوز به روش qRT-PCR انجام شد. AAS به طور مثبتی بر میزان زنده ماندن سلولهای MI تاثیرگذار بود، همچنین سطوح GPX و SOD به دلیل کشت روی AAS به طور معنیداری در سلولهای MI افزایش یافت. آزمون RT-PCR کاهش سطح بیان ژنهای Cox8 و Caspase3 را در سلولهای MI که روی AAS کشت شده بودند، نشان داد. در حالی که افزایش سطح بیان miR-24 در سلولهای MI در نتیجه کشت بر روی AAS مشاهده شد. نتایج مطالعه ما بیان کرد که داربست آئورت بدون سلول میتواند به طور فزایندهای فعالیتهای کاتالیزوری و آنتیاکسیدانی سلولی و همچنین زندهمانی سلولی کاردیومیوسیتها را پس از انفارکتوس میوکارد، کنترل کند که نشان از پتانسیل چنین مواد زیستی طبیعی برای بازسازی بافت قلب است. با این حال، برای رسیدن به نتایج مطلوب و کاربرد درمانی ایده آل، مطالعات بیشتری مورد نیاز است.