ارائه مدل همسوسازی برنامه توسعه فردی با مسیرشغلی(کارراهه شغلی) بر اساس رویکرد نظریهپردازی دادهبنیاد
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت دولتی دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه سیستان و بلوچستان زاهدان ایران
2 دانشیار گروه مدیریت کارآفرینی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.
3 دانشجوی دکتری مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.
doi
10.22111/jmr.2025.50310.6294چکیده
هدف پژوهش حاضر، طراحی مدل همسوسازی برنامه توسعه فردی با مسیر شغلی در صنایع منتخب استان اصفهان است. در این پژوهش از روش کیفی مبتنی بر رویکرد نظریهپردازی دادهبنیاد استفاده شده است. پس از انتخاب 16 نفر از صاحبنظران و خبرگان دانشگاهی و مشاوران حوزه منابع انسانی با روش نمونهگیری هدفمند و مصاحبه نیمهساختاریافته، دادهها گردآوری شد. حاصل این مصاحبهها، مجموعهای از مضامین اولیه بود که طی فرایند کدگذاری باز، گردآوری و از درون آنها مقولههایی استخراج شد؛ سپس در مرحله کدگذاری محوری، پیوند میان این مقولهها ذیل عناوین؛ شرایط علی، پدیده محوری، راهبردها، عوامل زمینهای، شرایط مداخلهگر و پیامدهای همسوسازی برنامه توسعه فردی با مسیر شغلی در قالب پارادایم کدگذاری محوری تعیین شد؛ در ادامه و در مرحله کدگذاری انتخابی نیز، سیر داستان ترسیم شد. نتایج نشان داد عوامل علی همسوسازی برنامه توسعه فردی با مسیر شغلی عبارتاند از: ضرورت تناسب شغل و شاغل، ساختارمند نبودن فرایند یادگیری و توسعه، سرعت تغییرات، کاهش قابلیتهای کلیدی سازمان، کاهش تعلق سازمانی کارکنان. حمایت سازمانی، ساختار سازمانی و تفکر خود توسعهای، عوامل زمینهای شناسایی شده بود و پیچیده بودن فرایند توسعه، تنوع ماهیت افراد و سازمانها، استفاده از بستر نرمافزار عوامل مداخلهگر این پدیده بودند. راهبردهای مرتبط با همسوسازی برنامه توسعه فردی با مسیر شغلی، ارزیابی افراد و مشاغل، شناسایی و تدوین شایستگیهای موردنیاز، تعیین اهداف و برنامهها، اجرای برنامههای توسعه، نظارت و ارزیابی دورهای را در برمیگیرد. افزایش رضایت شغلی، افزایش قابلیتها و ظرفیت افراد و سازمان، همسویی فرد و سازمان، بهبود در شاخصهای عملکردی سازمان، حرکت در مسیر سازمان یادگیرنده و شفافیت و عدالت در فرایند انتصاب و ارتقا پیامدهایی بودند که از همسوسازی برنامه توسعه فردی با مسیر شغلی حاصل میشود.
