فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    استفاده از داروهای آنتی ­فیبرینولیتیک از روش­ های مرسوم در پیش­گیری و درمان خون­ریزی­ های شدید در مراقبت­ های اولیه و ثانویه می ­باشد.  ترانگزامیک اسید از جمله این داروهاست که علاوه بر خاصیت آنتی­ فیبرینولیتیک، تأثیرات شگرفی بر روی مقاومت کششی پوست می­ گذارد.  در سال­ های اخیر استفاده از این دارو در مدیریت خون­ریزی، خصوصاً در کنترل آسیب­ های شدید شدت گرفته است.  در پژوهش پیش رو روند التیام زخم باز تحت تیمار ترانگزامیک اسید از دیدگاه هیستوپاتولوژی مورد بررسی قرار گرفته است.  تعداد 40 موش صحرایی سالم نر با وزن متوسط 200-250 گرم انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه اصلی 20 تایی تقسیم شدند.  گروه 1- گروه درمان (ایجاد زخم باز و استفاده از ترانگزامیک اسید) و گروه 2- گروه کنترل (ایجاد زخم باز و محمل دارویی بدون ترانگزامیک اسید) که هرکدام از گروه‌های اصلی به 4 گروه فرعی (گروه‌های زمانی روزهای 3 و 7 و 14 و 21) تقسیم شدند.  جهت بررسی هیستوپاتولوژیک روند التیام، زخم موش‌های گروه‌های فرعی در هر دو گروه اصلی به صورت تمام ضخامت و به قطر 15 میلی‌متر (10 میلی‌متر زخم، به علاوه 5 میلی‌متر حاشیه بافت سالم) برداشت و جهت مطالعات بافت‌شناسی هیستوپاتولوژی بررسی شد.  جهت مشاهده روند التیام، پس از مقطع­گیری هیستوپاتولوژیک، با 2 روش رنگ‌آمیزی کیفی هماتوکسیلین ائوزین و تری­کروم ماسون گروه‌ها مطالعه و اطلاعات به دست‌آمده تبدیل به اطلاعات کمی شده و مورد تجزیه‌و تحلیل آماری قرار گرفتند.  تعیین روند التیام بر اساس 8 پارامتر هیستوپاتولوژیک شامل:  نقیصه بافت پوششی، جوانه گوشتی، رگ­زایی، رشته­ های کلاژنی، تعداد سلول‌های فیبروبلاست، پاسخ واکنش التهابی، طول نکروز و ضخامت اپیتلیوم تازه تشکیل‌شده در محل التیام اندازه‌گیری شد.  نتایج ثابت کرد استفاده از داروی ترانگزامیک اسید می­ تواند نقیصه بافت پوششی، طول نکروز، قطر رشته ­های کلاژنی و ضخامت اپیتلیوم تازه تشکیل‌ شده را به‌ طور معنی­ داری بهبود بخشد.  با این حال، داروی ترانگزامیک اسید تأثیری در روند رگ­زایی، تشکیل جوانه گوشتی، تعداد سلول­ های فیبروبلاست و میزان سلول ­های التهابی به جا نگذاشت.  یافته‌ها نشان می­ دهد که داروی ترانگزامیک اسید در روند التیام زخم باز در پوست موش صحرایی تأثیر معنی ­داری ندارد.