تحلیل بنمایههای گنوسی در مصیبتنامه عطار
نویسندگان
1 استادیار پژوهشکده زبان و ادبیات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
10.30465/cpl.2021.5331چکیده
گنوس در لفظ به معنای شناخت است و به کیشهایی که رهایی از دنیا را در گرو رسیدن به شناخت میدانند، گنوسی گفته میشود. از بنمایههای مهمی که در متون گنوسی آمده است؛ غربت انسان در این جهان، ارزش روح و خوارداشت جسم، سرگشتگی و غفلت انسان، خوارداشت جهان مادی، خوارداشت عقل و رسیدن به شناخت یا گنوس است که به دلیل شباهت میان موارد مذکور و مسائلی که عرفای اسلامی مطرح کردهاند، در این تحقیق مصیبتنامهی عطار انتخاب شد تا وجوه شباهت و تفاوت این موارد با جزئیات بررسی شود. سالک فکرت مانند سالکان گنوسی، نخست با احساس غربت در دنیا و متعلق نبودن به آن سلوکش را آغاز میکند و به وسیله وحی، ترک خود، راهنمایی پیری که واسطه فیض نیز است، به شناخت میرسد و بدین ترتیب از سرگشتگی رهایی مییابد و در مسیر شناخت قرار میگیرد. سالک فکرت در مقاله آخر و مواجهه با روح، به درک ارزش جان نائل میشود، مانند سالکان گنوسی که اصلاً برای رسیدن به گنوس یا شناخت، مراحل سلوک را طی میکنند.