ارائه مدل راهبردی کاهش فرقهگرایی با رویکرد روانشناختی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، رودهن، ایران
2 دانشجوی روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، نویسنده مسئول
3 استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
چکیده
بررسی اﺧﺘﻼﻻت رواﻧﻲ شایع در گرایشیافتگان به فرقهها و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ اختلالات در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰیﻫﺎی بازپروری و اصلاح و تربیت و همچنین پیشگیری از گرایش به این فرقهها از اهمیت ویژهای برخوردار اﺳﺖ. پژوهش حاضر از نوع توصیفی مقطعی است که در آن 113 نفر از گرایشیافتگان به فرقهها انتخاب شدند و در نهایت 100 نفر به پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی و فرم کوتاه پرسشنامه چند وجهی شخصیت مینه سوتا پاسخ دادند. تفسیر نیمرخ افراد به دو روش بالاترین برافراشتگی و نمرات T بالاتر از 65 صورت گرفته است. طبق یافته های این پژوهش 77% از گرایشیافتگان به فرقهها حداقل دارای یک نوع مقیاس بر افراشتگی بودند. بر اساس نمرات T بالاتر از 65 نیز به ترتیب اختلالات افسردگی، خود بیمار انگاری و هیستری رایجترین اختلالات در بین گرایشیافتگان به فرقهها بود. بر اساس نتایج بهدست آمده مدلی جهت کاهش فرقهگرایی ارائه شد که با استفاده از تکنیک دلفی فازی روایی سنجی بوده است. ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻛﻠﻲ اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ حاکی از موثر بودن راهبردهای راه اندازی کلینیکهای فرقه درمانی، برنامه های بازپروری از طریق سازمان زندانها و کانون های اصلاح و تربیت و همچنین برنامه های آموزش عمومی، در کاهش فرقهگرایی بود.
