مقایسه ویژگیهای شاه در شاهنامه فردوسی با رئیس مدینه فاضله فارابی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه گلستان، گلستان، ایران
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه گلستان ، گلستان، ایران
doi
10.30465/cpl.2021.5797چکیده
تصوّر ایجاد جامعهای آرمانی و تبدیل موقعیت موجود به شرایط مطلوب در ادوار گوناگون، توجه اندیشمندان مختلف را به خود جلب کرده است. رویای ساخت اجتماعی فارغ از هر عیب و نقص، در آثار بزرگانی چون افلاطون و فارابی به چشم میخورد. هدایت چنین جامعهای از منظر افلاطون بر عهده فیلسوفان و از دیدگاه فارابی بر عهده حکیمی است که بین شریعت و حکمت پیوند ایجاد کرده باشد. فارابی برای رئیس مدینه خود هفت ویژگی برمیشمرد که مهمترین آنها ارتباط با عالم معنا و دریافت وحی است. در میان شعرا نیز گاه کسانی چون فردوسی و نظامی به چشم میخورند که چنین دغدغههای آرمانگرایانهای داشته و اندیشههای خود در این باره را در شعرشان بازتاب دادهاند. فردوسی آنچنان که از شاهنامه برمیآید شاهان آرمانی ایران باستان را به عنوان الگویی شایان توجه برای حاکمان عصر خود مطرح نموده است. مقایسه این خصوصیات با رئیس مدینه فاضله فارابی، نشان میدهد که ویژگی های مشترک والبته وجوه افتراقی بین شاه و رئیس مدینه وجود دارد. نویسندگان در این مقاله، سعی در نمایاندن این وجوه اشتراک و افتراق دارند.