تعیین فراوانی آلودگی به انتروکوکوس فکالیس و انتروکوکوس فاسیوم و الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی در سگ‌های اسهالی شهرستان اهواز

نویسندگان

1 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

2 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

3 دانشیار گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

4 دانش آموخته دکتری عمومی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

doi
10.22055/ivj.2021.264973.2338
چکیده

    انتروکوکوس‌ها، بخشی از پاتوژن‌های فرصت‌طلب بوده که در پزشکی، بسیار حائز اهمیت می­باشند.  این باکتری­ها می­توانند موجب بیماری‌های مختلف در انسان و سگ­ها ‌شوند.  هدف از انجام مطالعه‌ حاضر، تعیین فراوانی انتروکوکوس فکالیس و انتروکوکوس فاسیوم، در سگ‌های خانگی شهرستان اهواز و بررسی فاکتورهای خطر نظیر سن، جنس، نژاد و وضعیت اسهالی بودن حیوانات بود.  همچنین شیوع ژن‌های حدت شامل ژلاتیناز (gelE) و  ccf و سنجش حساسیت آنتی‌بیوتیکی در جدایه‌های به دست آمده، بررسی شدند.  نمونه‌گیری از رکتوم 150 قلاده سگ (36 قلاده اسهالی و 114 مورد غیر اسهالی) صورت گرفت.  نمونه‌ها به دو روش کشت باکتریایی و PCR ارزیابی شدند.  در کشت باکتریایی، 122 جدایه مشکوک به انتروکوکوس، جداسازی و متعاقباً توسط PCR، ژن SodA اختصاصی باکتری‌های انتروکوکوس فکالیس و انتروکوکوس فاسیوم، مورد بررسی قرار گرفت.  در مجموع، 45 جدایه مثبت تشخیص داده شدند که از این تعداد، ۳۴ جدایه انتروکوکوس فکالیس (۵/۷۵ درصد) و ۱۱ جدایه‌ انتروکوکوس فاسیوم (۵/۲۴ درصد) بودند.  جهت شناسایی ژن‌های حدت (gelE و ccf)، از 45 جدایه، ۳۶ مورد، از نظر وجود ژن‌های حدت، مثبت بودند.  26 جدایه (77/57 درصد) دارای هر دو ژن حدت، 5 جدایه (۱۱/۱۱ درصد) دارای ژن‌ ccf و 5 جدایه (۱۱/۱۱ درصد) نیز دارای ژن‌ gelE بودند.  در مجموع، 9 جدایه (20 درصد) نیز فاقد ژن حدت بودند.  به منظور تعیین حساسیت آنتی‌بیوتیکی جدایه‌ها، از ۱۴ آنتی­بیوتیک استفاده گردید که تمام جدایه‌ها به آزیترومایسین، استرپتومایسین، آمپی‌سیلین و ایمی‌پنم مقاوم بودند.  بعد از آن، بیشترین مقاومت مربوط به اریترومایسین و سفالکسین (5/95 درصد)، تری‌متوپریم­ سولفامتوکسازول (۴/۸۴ درصد) و جنتامایسین (۸۰ درصد) بود.  همچنین بیشترین حساسیت به ترتیب مربوط به نیتروفورانتوئین (۲/۶۲ درصد)، پنی‌سیلین G (۶۰ درصد) و انروفلوکساسین (5/55 درصد) بود.  ارتباط معنی‌داری بین فاکتورهای خطر نظیر سن، جنس، نژاد و وضعیت اسهالی، با حضور باکتری انتروکوکوس، در سگ­های مورد مطالعه وجود نداشت.  نتایج نشان داد که درصد شیوع انتروکوکوس، از شیوع نسبتا قابل توجهی (30 درصد) در سگ­های منطقه اهواز برخوردار است. مقاومت آنتی‌بیوتیکی در دو گونه انتروکوکوس، قابل توجه بودند.  با توجه به اهمیت بسیار بالای مقاومت آنتی‌بیوتیکی، تجویز مناسب آنتی‌بیوتیک‌ها توصیه می‌شود.