تعیین فراوانی آلودگی به انتروکوکوس فکالیس و انتروکوکوس فاسیوم و الگوی مقاومت آنتیبیوتیکی در سگهای اسهالی شهرستان اهواز
نویسندگان
1 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشیار گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
4 دانش آموخته دکتری عمومی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22055/ivj.2021.264973.2338چکیده
انتروکوکوسها، بخشی از پاتوژنهای فرصتطلب بوده که در پزشکی، بسیار حائز اهمیت میباشند. این باکتریها میتوانند موجب بیماریهای مختلف در انسان و سگها شوند. هدف از انجام مطالعه حاضر، تعیین فراوانی انتروکوکوس فکالیس و انتروکوکوس فاسیوم، در سگهای خانگی شهرستان اهواز و بررسی فاکتورهای خطر نظیر سن، جنس، نژاد و وضعیت اسهالی بودن حیوانات بود. همچنین شیوع ژنهای حدت شامل ژلاتیناز (gelE) و ccf و سنجش حساسیت آنتیبیوتیکی در جدایههای به دست آمده، بررسی شدند. نمونهگیری از رکتوم 150 قلاده سگ (36 قلاده اسهالی و 114 مورد غیر اسهالی) صورت گرفت. نمونهها به دو روش کشت باکتریایی و PCR ارزیابی شدند. در کشت باکتریایی، 122 جدایه مشکوک به انتروکوکوس، جداسازی و متعاقباً توسط PCR، ژن SodA اختصاصی باکتریهای انتروکوکوس فکالیس و انتروکوکوس فاسیوم، مورد بررسی قرار گرفت. در مجموع، 45 جدایه مثبت تشخیص داده شدند که از این تعداد، ۳۴ جدایه انتروکوکوس فکالیس (۵/۷۵ درصد) و ۱۱ جدایه انتروکوکوس فاسیوم (۵/۲۴ درصد) بودند. جهت شناسایی ژنهای حدت (gelE و ccf)، از 45 جدایه، ۳۶ مورد، از نظر وجود ژنهای حدت، مثبت بودند. 26 جدایه (77/57 درصد) دارای هر دو ژن حدت، 5 جدایه (۱۱/۱۱ درصد) دارای ژن ccf و 5 جدایه (۱۱/۱۱ درصد) نیز دارای ژن gelE بودند. در مجموع، 9 جدایه (20 درصد) نیز فاقد ژن حدت بودند. به منظور تعیین حساسیت آنتیبیوتیکی جدایهها، از ۱۴ آنتیبیوتیک استفاده گردید که تمام جدایهها به آزیترومایسین، استرپتومایسین، آمپیسیلین و ایمیپنم مقاوم بودند. بعد از آن، بیشترین مقاومت مربوط به اریترومایسین و سفالکسین (5/95 درصد)، تریمتوپریم سولفامتوکسازول (۴/۸۴ درصد) و جنتامایسین (۸۰ درصد) بود. همچنین بیشترین حساسیت به ترتیب مربوط به نیتروفورانتوئین (۲/۶۲ درصد)، پنیسیلین G (۶۰ درصد) و انروفلوکساسین (5/55 درصد) بود. ارتباط معنیداری بین فاکتورهای خطر نظیر سن، جنس، نژاد و وضعیت اسهالی، با حضور باکتری انتروکوکوس، در سگهای مورد مطالعه وجود نداشت. نتایج نشان داد که درصد شیوع انتروکوکوس، از شیوع نسبتا قابل توجهی (30 درصد) در سگهای منطقه اهواز برخوردار است. مقاومت آنتیبیوتیکی در دو گونه انتروکوکوس، قابل توجه بودند. با توجه به اهمیت بسیار بالای مقاومت آنتیبیوتیکی، تجویز مناسب آنتیبیوتیکها توصیه میشود.