فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    هیپرآدرنوکورتیزیسم که به عنوان سندرم کوشینگ نیز شناخته می­شود، در اثر مواجهه مزمن با گلوکوکورتیکوئیدها ایجاد می­شود.  هدف از این مطالعه، بررسی یافته‌های اپیدمیولوژیک و بالینی (به ویژه چشمی) سگ­های مبتلا به هیپرآدرنوکورتیزیسم، به منظور بهبود روند تشخیص موارد مشکوک به این بیماری، در موارد بالینی است.  در این مطالعه 30 قلاده سگ از استان­های تهران، مازندران و گیلان در فاصله زمانی فروردین 1400 تا اردیبهشت 1401 مورد بررسی قرار گرفتند.  سگ‌های مطالعه حاضر همگی مبتلا به پرکاری قشر غده فوق کلیه بودند و بر اساس یافته‌های بالینی حاکی از بیماری کوشینگ و همچنین مثبت بودن تست سرکوب دگزامتازون با دوز پایین انتخاب شدند.  سپس اطلاعات کلی، علائم بالینی و فاکتورهای چشمی بررسی و ثبت گردید.  داده­ها با استفاده از آزمون­های مربع کای، آزمون دقیق فیشر، آزمون مک نمار، آزمون تی مستقل، آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی LSD مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.  میانگین سنی سگ­های دارای هیپرآدرنوکورتیزیسم، 7/9 سال بود.  فراوانی هیپرآدرنوکورتیزیسم نیز در سگ­های عقیم شده بیشتر از سگ­های سالم و همچنین در نژاد تریر بیش­تر از سایر نژاد­ها بود.  علاوه بر این، تفاوت‌های آماری معنی‌داری در ارزیابی‌های چشم از جمله ضایعات چشمی، رفلکس پلکی، اختلالات ساختاری چشم، ملتحمه، صلبیه، عدسی، شبکیه، عنبیه و درگیری عصب بینایی مشاهده شد.  با این حال، جنسیت، نژاد، تظاهرات بالینی، وضعیت رفتاری، تست پاسخ مردمک به نور، تست تهدید، تست خیره شدن، تست پنبه و درگیری قرنیه، تفاوت‌های آماری معنی‌داری را نشان ندادند و سگ‌های داخل خانه و عقیم شده، فراوانی بیشتری در جمعیت مورد مطالعه داشتند.  این مطالعه اولین بررسی اپیدمیولوژیک و بالینی سندرم کوشینگ در کنار سنجش نشانگان چشمی مرتبط با این سندرم در ایران است که نتایج این مطالعه منجر­به درک بهتر بیماری پرکاری قشر غده فوق کلیه سگ در ایران می­شود.  طبق این مطالعه، مشخصات بالینی جمعیت مورد مطالعه مانند مشخصات توصیف شده در مطالعات اپیدمیولوژیک اروپا و آمریکای شمالی است.