فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    در این مطالعه، 8 قلاده سگ بالغ با دامنه سنی 9 ماه تا دو سال که در معاینه بالینی درد مفصل لگنی-رانی یا صدای اورتولانی داشته و بعد از اخذ رادیوگراف از دو نمای عمود بر هم، و تأیید بیماری مفصل لگنی-رانی، انتخاب شدند.  مواردی که علاوه بر بیماری مفصل لگنی-رانی، مشکلات چندگانه­ ارتوپدی داشتند از مطالعه حذف شدند.  بعد از ارزیابی لنگش و عملکرد مفصل لگنی-رانی، تحت جراحی برداشت سر و گردن استخوان ران (FHO) قرار گرفتند.  بلافاصله بعد از جراحی، از دو نمای عمود بر هم از مفصل لگنی-رانی، رادیوگراف اخذ شد و جدول برنامه مدیریت دارویی و فیزیوتراپی در اختیار صاحبان بیمار قرار داده شد.  مدت زمان انجام مطالعه تا چهار ماه بعد از جراحی ادامه داشت.  نتایج تحقیق حاضر نشان می­دهد که عمق استابولوم به طور معنی ­داری در ماه دوم و چهارم بعد از جراحی نسبت به رادیوگراف قبل از جراحی، کاهش نشان می­دهد.  همچنین عمق حفره­ استابولوم در ماه چهارم به طور معنی­ داری نسبت به ماه دوم کاهش نشان می­دهد که اینها همه نشان از پیشرفت بازسازی استخوانی مفصل لگنی-رانی دارد ولی کاهش معنی ­داری در قطر حفره استابولوم نسبت به قبل از جراحی مشاهده نشد.  در انتهای ماه چهارم، در 5/87 درصد موارد، هیچ ارتباط استخوانی بین استخوان ران و حفره­ استابولوم وجود نداشت و همه این موارد لنگش بسیار خفیفی را نشان می­دادند.  تنها موردی که ارتباط استخوانی را نشان می­داد به علت برداشت ناکافی گردن استخوان ران بود که استخوان­ سازی از همین محل شروع شده بود (5/12 درصد)، که با لنگش متوسط و درد در عملکرد مفصل لگنی-رانی همراه بود.  جراحی مجدد برداشت استخوان سازی های ناحیه به خصوص در ناحیه گردن و تروکانتر کوچک تر می تواند به بهبودی شرایط این بیمار کمک کند. تهیه رادیوگراف­های دوره ­ای می­تواند در تشخیص این موارد کمک کننده باشد.  همچنین با گذشت زمان بعد از جراحیFHO ، با افزایش بازسازی استخوانی، انجام جراحی تعویض کامل مفصل لگنی-رانی سخت ­تر می­­شود.