تبیین عوامل موثر بر توانمندسازی شغلی زنان (مطالعه موردی کارکنان شهرداری)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جامعهشناسی اقتصاد و توسعه، گروه علوم اجتماعی و تربیتی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
2 استادیار و عضو هیات علمی گروه علوم اجتماعی و تربیتی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران (نویسنده مسئول)
3 استادیار و عضو هیات علمی گروه علوم اجتماعی و تربیتی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
doi
10.22038/mjms.2022.61994.3628چکیده
پژوهش حاضر با هدف تبیین جامعهشناختی عوامل مؤثر بر نگرش به توانمندسازی شغلی در راستای سلامت اجتماعی تهیه شده است. روش تحقیق پیمایشی بوده که با استناد بر تکنیک مصاحبه کتبی ( پرسشنامه محقق ساخته بر مبنای طیف رنسیس لیکرت)، با مراجعه به 150 نفر از زنان شاغل در نواحی چهارگانه منطقه 22 شهرداری تهران و برآورد حجم نمونه به کمک جدول مورگان انجام شد. بر اساس نتایج به دست آمده الف). براساس تحلیل رگرسیون: 1. با افزایش انتظار و انگیزش توانمندسازی شغلی، عدالت و برابری توانمندسازی شغلی، هدفگذاری توانمندسازی شغلی، سبک رهبری توانمندسازی، جایزه پیشنهاد استراتژیک کارکنان زن شاغل در نواحی چهارگانه منطقه 22 شهرداری تهران، از نگرش بالایی نسبت به توانمندسازی شغلی برخوردار خواهند شد. ب) براساس معادله مجذور رگرسیون، از مقدار 46 درصد سهمِ عوامل مؤثر بر نگرش کارکنان زن در بین نواحی چهارگانه منطقه 22 شهرداری تهران، به توانمندسازی شغلی: 1. مقدار 25 درصد آن مربوط به سهم (افزایش) میزان انتظار و انگیزش است. 2. مقدار 14 درصد آن مربوط به سهم (افزایش) عدالت و برابری است. 3. مقدار 1 درصد آن مربوط به سهم (افزایش) افزایش هدفگذاری است. 4. مقدار 1 درصد آن مربوط به سهم (افزایش) افزایش تغییر سبک رهبری است. به نظر می رسد که کارکنان زن متاهل، بالای 40 سال، دارای خانواده هسته ای از انتظار و انگیزش مثبت، مکانیزمهای هدفگذاری مثبت، سیستم های عدالت و برابری مثبت، نگرش بالایی در توانمندسازی شغلی خود در سازمان مربوطه را دارا هستند