ارزیابی و مقایسه عملکرد مدل‌رگرسیون خطی (LINEAR) و جغرافیایی وزنی (GWR) در پهنه‌بندی خطر اندازه زمین‌لغزش‌های ناشی از زلزله 1369 رودبار-منجیل (Ww=7.3) بر اساس پارامترهای کنترل‌کننده

نویسندگان

1 دانشگاه تربیت مدرس/ ایران

2 پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله، پژوهشکده زلزله شناسی، تهران، ایران

3 استادیار گروه زمین شناسی دانشگاه تربیت مدرس

doi
چکیده

مطالعه حاضر به بازنگری و تکمیل پایگاه داده زمین لغزش‌های ناشی از زلزله 1369 رودبار- منجیل (Ww=7.3)، با استفاده از مطالعات پیشین، تفسیر استریوسکوپی عکس‌های هوایی و بررسی تصاویر ماهواره‌ای (قبل و بعد از زلزله) پرداخته است. تعداد 223 زمین لغزش پیوسته (به صورت چندضلعی و نقاطمرکزی) با استفاده از مدل رقومی ارتفاعی (DEM, 12.5m) توسط نرم افزار GIS، ترسیم شده‌اند. پهنه‌بندی کمی خطر اندازه (مساحت و حجم) زمین‌لغزش‌ها براساس پارامترهای کنترل‌کننده، توسط مدل رگرسیون خطی خودکار (LINEAR) و رگرسیون جغرافیایی وزنی (GWR) اجرا شد. پارامترهای کنترل‌کننده شاملِ گروه ژئوتکنیکی (چسبندگی و زاویه اصطکاک داخلی)، توپوگرافی (ارتفاع، شیب دامنه، جهت شیب لغزش و انحنای شیب) و لرزه‌ای (فاصله از سطح گسیختگی گسل و رومرکز زلزله، شدت آریاس و بیشینه شتاب زمین) هستند. نتایج نشان دادند که پهنه بندی کمی مدل GWR هم‌خوانی بیشتری با اندازه زمین‌لغزش‌های موجود در مقایسه با مدل LINEAR دارند. مساحت (LA) و حجم زمین لغزش ها (LV) نسبت به پارامترهای لرزه‌ای و توپوگرافی توزیع چندمُدی دارند. از این رو مدل غیرخطی GWR، باتوجه به اعمال اثرات محلی پارامترهای کنترل کننده بر اندازه زمین‌لغزش‌ها، نسبت به مدل‌ رگرسیون خطی پیشبینی دقیق‌تری ارائه می‌دهد.