بهبود خاصیت رمبندگی خاک دست نخورده با استفاده از مواد پلیمری
نویسندگان
1 استادیار مهندسی عمران - زئوتکنیک دانشگاه صنعتی قم.
2 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
3 گروه مهندسی عمران،دانشکده مهندسی،دانشگاه آزاد تهران جنوب،تهران،ایران
4 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5 استاد، گروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
خاکهای رمبنده از جمله خاکهای مسئلهدار در طبیعت میباشند که در اثر مرطوب شدن، نشست زیادی دارند. بهطوریکه طبق پژوهشهای انجام شده مقدار نشست میتواند به 1 الی2 درصد ضخامت لایۀ خاک برسد. در صورت شناسایی نکردن این نوع خاکها، اگر سازهای روی آنها احداث شود، در صورت اشباع شدن و تغییرات رطوبت خاک، سازه دچار آسیب و زیان میشود. وجود چنین خاکهایی در بسیاری از مناطق جهان از جمله کشور ایران، لزوم توجه و بررسی بیشتر رفتار و خصوصیات خاکهای رمبنده را میطلبد. در این مقاله اثر بوتادین رابر بر تثبیت اینگونه خاکها مورد بررسی قرار گرفته است. خاکهای ریزدانۀ مورد آزمایش از دو سایت مختلف واقع در استان کرمان، شهر کرمان، خیابان شهدای دارلک و میدان کوثر نمونهبرداری شده و با تزریق درصدهای 2، 3، 4 و5 درصد بوتادین رابر در مدت زمانهای 4، 7، 14 و 28 روز تثبیت شدهاند(تعداد آزمایشها 84 عدد است). ارزیابی خاکهای تثبیتشده به روش تحکیم مضاعف (ASTM D5333) بر روی نمونههای دست نخورده خاک انجام گرفته است. نفوذ بوتادین رابر و همچنین ستونهای بوتادین رابر تشکیل شده منجر به کاهش میزان رمبندگی شده و از 88 درصد بیشتر است. با توجه به گسترش سیستمهای هوشمند در پیشبینی رفتار خاکهای رمبنده تثبیتشده، به کمک سیستم استنتاج فازی (ANFIS) مدل پیشبینی درجۀ رمبندگی نمونههای تثبیتشده با بوتادین رابر ساخته شد و دقت آن مورد ارزیابی قرار گرفته است.