فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    فشردن متناوب سینه، هنوز به صورت معمول برای احیای مبتلایان به شوک هموراژیک به کار می­رود.  این احتمال وجود دارد که فشردن یک در میان شکم و سینه، خون بیش‌تری را به حفره­ی سینه پمپاژ کند.  بر این اساس در این مطالعه، دو روش احیای قلبی‌ریوی فشردن متناوب سینه و فشردن یک در میان شکم و سینه در سگ‌های دچار شوک هموراژیک تجربی مقایسه شدند و تغییرات الکتروکاردیوگرافی به عنوان ابزاری جهت تشخیص و پایش اختلالات هدایتی و ریتمی قلب مورد ارزیابی قرار گرفتند.  به این منظور، با خارج‌سازی خون از شریان رانی، شوک هموراژیک در 15 قلاده سگ نر بالغ تحت بیهوشی، ایجاد شد و تا از بین رفتن نبض ادامه پیدا کرد.  سگ‌ها به مدت 20 دقیقه بدون نبض نگه داشته شدند و سپس به سه گروه احیا با رینگرلاکتات، احیا با رینگرلاکتات به همراه فشردن متناوب سینه و احیا با رینگرلاکتات به همراه فشردن یک در میان شکم و سینه تقسیم شدند.  احیا تا زمان بازگشت گردش خون خودبه‌خودی ادامه پیدا کرد.  نوارهای الکتروکاردیوگرام در زمان‌های قبل از شروع خونریزی، فقدان نبض، پایان20 دقیقه فقدان نبض و بعد از بازگشت گردش خون خودبه‌خودی ثبت شدند.  ارتفاع امواج P و QRS، فاصله زمانی QT، تعداد ضربان قلب، زاویه محور الکتریکی قلب و شکل قطعه ST در زمان‌های مختلف الکتروکاردیوگرام بین گروه‌ها دارای تفاوت معنی‌دار بودند؛ ولی در متغیرهای فاصله زمانی امواج P و QRS و فاصله زمانی PR و ریتم قلب، تفاوت معنی‌داری بین زمان‌های مختلف ثبت الکتروکاردیوگرام وجود نداشت.  نوع احیا بر تغییرات پارامترها در طول زمان تغییر معنی‌داری ایجاد نکرد.  در نهایت اثر مخلوط گروه و زمان بر هیچ‌ کدام از متغیرها معنی‌دار نبود.  بر این اساس به نظر می­رسد روش‌های احیای فشردن متناوب سینه و فشردن یک در میان شکم و سینه متعاقب ایجاد شوک هموراژیک در سگ‌ها، تأثیر مثبتی بر احیای شوک از جنبه الکتروکاردیوگرافی نداشته باشد.