آلودگی سیستی سرکوس تنیاکولیس در میمون های وروت (Chlorocebus pygerythrus ) محبوس در قفس در ایران

نویسندگان

1 استادیار بخش تحقیقات بیماری های انگلی دام، مؤسسه تحقیقات واکسن و سرم‌سازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (AREEO)، کرج، ایران

2 دانشیار بخش آسیب شناسی و اپیدمیولوژی دام، موسسه تحقیقات واکسن و سرم سازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (AREEO)، کرج، ایران

3 استادیار بخش آسیب شناسی و اپیدمیولوژی دام، موسسه تحقیقات واکسن و سرم سازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (AREEO)، کرج، ایران

doi
10.22055/ivj.2021.302475.2393
چکیده

    در این مقاله یافته‌های کالبدگشایی عفونت سیستی سرکوس تنیاکولیس در میان گروهی متشکل از 65 سر میمون وروت صید شده از حیات وحش کشور تانزانیا که به منظور ارزیابی آزمون نوروویرولانس واکسن فلج اطفال خوراکی خریداری و به مؤسسه­ی تحقیقات واکسن و سرم‌سازی رازی کرج-ایران وارد شده بودند، توصیف گردیده است.  روش­های تشخیصی مورد استفاده در این مطالعه بر اساس مشاهده سیستی سرکوس تنیاکولیس، خصوصیات مورفولوژیکی اسکولکس و همچنین شکل، اندازه و تعداد قلاب­های رستلومی و بررسی هیستوپاتولوژیک بود.  در مجموع 7 میمون ماده (8/10 درصد) آلوده به سیستی سرکوس تنیاکولیس تشخیص داده شدند.  نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان داد که در اکثر موارد عفونت­های ناشی از سیستی سرکوس تنیاکولیس در میمون‌های وروت به طور اتفاقی شناسایی گردیده و باعث ایجاد بیماری خفیفی در میزبان خود شده و یا بیماری ایجاد نمی­نمایند.  اما کیست‌های که در حفره­ی شکمی به خوبی رشد کرده باشند، می‌توانند باعث ایجاد سیستی سرکوز صفاقی بشوند.  جهت جلوگیری از ورود حیوانات آلوده به مکان­های نگهداری پس از دوران قرنطینه، پیشنهاد گردید که بر روی میمون­های که در آینده به مؤسسه­ی رازی وارد می­گردند، اقدامات تشخیصی بیشتری همانند تصویربرداری اولتراسوند (سونوگرافی) و آزمایش­های سرمی صورت پذیرد.