فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    این تحقیق به منظور مقایسه­ی حساسیت روش­های پلیت هفت­گانه و کیت تجاری در تشخیص آنتی­بیوتیک­ها در شرایط آزمایشگاهی و لاشه­ی طیور انجام شد.  در مرحله­ی اول غلظت­های مختلف پنج آنتی­بیوتیک پرکاربرد در پرورش طیور، تهیه و حساسیت هر دو روش در تشخیص آن­ها مورد بررسی قرار گرفت.  در مرحله­ی بعد، جوجه­های گوشتی 20روزه پس از طی دوره­ی تطبیق­پذیری و تغذیه با جیره­ی پایه­ی فاقد آنتی­بیوتیک، به 5 گروه تقسیم و تحت تجویز دوزهای درمانی آنتی­بیوتیک­های اکسی­تتراسایکلین، انروفلوکساسین، فلورفنیکل و فسفومایسین از طریق آب آشامیدنی قرار گرفتند و یک گروه نیز به عنوان کنترل در نظر گرفته شد.  روز قطع آنتی­بیوتیک (روز صفر) و روز­های 1، 2، 3، 4، 5 و 6 پس از آن، از هر گروه، 3 جوجه ذبح شدند و از عضله ران، کبد و کلیه نمونه­برداری شد و وجود باقی­مانده­ی­ آنتی­بیوتیکی در آن­ها با دو روش ذکر شده مورد ارزیابی قرار گرفت.  نتایج نشان داد که حساسیت کیت تجاری در تشخیص بقایای آنتی­بیوتیک­های مورد بررسی در شرایط آزمایشگاهی بیشتر از لاشه طیور است.  در روش پلیت هفت­گانه، قابلیت تشخیص باقیمانده­ها در کبد و کلیه بیشتر بود.  کیت تجاری تنها تا 24 ساعت پس از قطع دارو قادر به تشخیص بود و پس از آن تقریباَ همه­ی نمونه­­ها را منفی تشخیص داد.  پلیت هفت­گانه تا سه روز پس از قطع دارو اکثر نمونه­ها را مثبت تشخیص داد.  این تحقیق نشان داد که کارآیی روش پلیت هفت­گانه بیش از کیت تجاری می­باشد و به منظور افزایش کارایی در لاشه مرغ، ، پیشنهاد می­شود این روش بر روی کبد و کلیه چهار لاشه از هر گله انجام شود (جمعاً 8 نمونه) و در صورت مثبت شدن حداقل چهار نمونه، گله از نظر بقایای آنتی­بیوتیک مثبت در نظر گرفته شده و به منظور تأیید نمونه­ها، از روش HPLC استفاده گردد.