ارائه الگوی نوین در مدیریت بحران سازمانی(مطالعه موردی: شرکت پالایش نفت اصفهان)
نویسندگان
1 استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استاد گروه مدیریت دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
4 دانشیار، گروه آمار، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22111/jmr.2022.40519.5648چکیده
بحرانها رویدادهای ناگواری هستند که میتوانند منجر به افول سازمانها شوند. لذا پیشگیری از وقوع، آمادگی و رویارویی اثربخش با موقعیت بحرانی و بازگشت سریع به وضعیت عادی از وظایف مدیریت بحران میباشد. هدف از این مقاله ارائه الگوی جامع مدیریت بحران سازمانی مبتنی بر رویکرد همپوشانی است. این پژوهش از نوع آمیخته (کیفی – کمی) است. در بخش کیفی با استفاده از روش کتابخانهای، 114 مقاله از سالهای 2009 تا 2021 مطالعه و 125 مولفه استخراج و سپس 47 مولفه با استفاده از سه دور روش دلفی گزینش شده است. 19 خبره بر اساس روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب شدهاند و آلفای کرونباخ در بخش کیفی برابر با 947/0 و ضریب کندال 612/0 میباشد. در بخش کمی، مدل پژوهش در هفت عامل پیش از بحران، حین بحران، پس از بحران، پیش از بحران-حین بحران، حین بحران-پس از بحران، پس از بحران-پیش از بحران، پیش از بحران-حین بحران-پس از بحران بر اساس رویکرد همپوشانی و با استفاده از روش معادلات ساختاری دستهبندی و برازش مدل با نرمافزار آموس انجام گردیده است. در این بخش 228 نفر از جامعه آماری شرکت پالایش نفت اصفهان بر اساس روش نمونهگیری تصادفی طبقهای شرکت کردهاند. نتایج نشان داد که مولفههای شناسایی نوع بحران، مرحله عمر و نقاط آستانه بحران در ناحیه پیش از بحران-حین بحران، مولفههای کنترل دسترسی به اطلاعات، تخصیص اختیارات کافی، مدیریت احساسات مخرب در ناحیه حین بحران-پس از بحران، مولفههای تفکر استراتژیک در تمامی سطوح سازمان، شناسایی نقاط قوت و ضعف و اعتبار سازمان در ناحیه پس از بحران-پیش از بحران و مولفههای صداقت، شفافیت، هماهنگی، تعهد افراد، آگاهی و اعتماد متقابل بین سازمانی در هر سه مرحله به صورت مشترک حائز اهمیت میباشند. در پایان با کاربرد رویکرد تحلیلی اهمیت-عملکرد مشخص شد که عملکرد شرکت پالایش نفت اصفهان در مرحله پس از بحران مطلوب نمیباشد.