فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    هدف از مطالعه­ی حاضر بررسی اثر میدازولام بر مسمومیت ناشی از لیدوکائین در ماکیان بود.  تعداد 48 قطعه مرغ (Gallus gallus domesticus) تخم­گذار نژاد لوهمن در دو گروه (تعداد=24) و چهار زیر گروه (تعداد=6) تقسیم شدند.  مرغ­ها در دو گروه I و II انفوزیون لیدوکائین را به ترتیب با سرعت 15 و 25 میلی­گرم بر کیلوگرم در دقیقه دریافت کردند.  10 دقیقه قبل از تجویز لیدوکائین، در هر زیر گروه، یکی از درمان­های نرمال سالین یا میدازولام با دوز 25/0، 5/0 و 1 میلی­گرم بر کیلوگرم در عضله­­ی سینه­ای تزریق ­شد.  با وقوع علایم مربوط به مسمومیت (تشنج و یا ایست تنفسی) انفوزیون لیدوکائین قطع و کل دوز لیدوکائین تجویز شده محاسبه می­شد.  در گروه I، واکنش تشنج در زیر گروه نرمال سالین در دوز 0/13±0/38 میلی­گرم بر کیلوگرم و در سه زیرگروه دیگر ایست تنفسی (بدون بروز تشنج)، به ترتیب در دوز­های 4/12±1/36، 3/15±9/39 و 1/9±1/37 میلی­گرم بر کیلوگرم رخ داد.  همچنین در گروه II، واکنش تشنج در زیر گروه نرمال سالین در دوز 8/4±4/23 میلی­گرم بر کیلوگرم و در سه زیرگروه دیگر ایست تنفسی (بدون رخداد تشنج)، به ترتیب در دوز­های 8/3±1/31، 8/3±3/31 و 3/5±2/28 میلی­گرم بر کیلوگرم مشاهده شد.  پرندگانی که لیدوکائین را با سرعت پایین­تری دریافت نموده بودند، واکنش مسمومیت را به صورت معنی­داری در دوزهای بالاتری نشان دادند.  بر پایه­ی نتایج حاصل از این مطالعه، در انفوزیون وریدی لیدوکائین با سرعت پائین­تر، میدازولام مرغ­ها را در برابر واکنش تشنج ناشی از مسمومیت با داروی بی­حسی لیدوکائین محافظت نمود، اما تأثیری در تغییر آستانه­ی­ مسمومیت نداشت.