مقایسه غلظت باقیمانده انروفلوکساسین در شیر کارتیه های مبتلا به ورم پستان بالینی و سالم متعاقب تجویز داخل عضلانی به روش HPLC
نویسندگان
1 دانش آموخته دکترای عمومی، دانشکده دامپزشکی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
2 استادیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
doi
10.22055/ivj.2020.186896.2137چکیده
مطالعات فارماکوکینتیکی داروها در بدن حیوانات سالم صورت میپذیرد. با توجه به این که در شرایط پاتولوژیک میزان نفوذپذیری داروها به فضاهای آناتومیک دستخوش تغییرات میشود، اطلاع از میزان نفوذپذیری آنتیبیوتیکها در غدد پستانی مبتلا به عفونت میتواند در انتخاب آنتیبیوتیک مؤثر باشد. هدف از این مطالعه ارزیابی غلظت انروفلوکساسین در شیر کارتیههای مبتلا به ورم پستان بالینی و سالم پس از تجویز داخل عضلانی تک دوز دارو در گاوهای شیری بود. برای انجام این تحقیق از 6 رﺃس گاو هلشتاین شیروار مبتلا به ورم پستان درجه 2 بالینی با عامل کلی فرمی، به روش آسپتیک نمونه شیر اخذ و به صورت همزمان در محیط بلاد آگار و مک کانکی کشت داده شد، سپس سویههای کلی فرم جدا شده به آزمایشگاه رفرانس ارسال گردید. بعد از تأیید عامل ورم پستان، انروفلوکساسین 5 درصد (هیپرالونا) با دوز mg/kg B.W 5 داخل عضلانی تزریق شد. سپس از کارتیه مبتلا و کارتیه ضربدری سالم در زمانهای متفاوت نمونه شیر اخذ و برای آنالیز به آزمایشگاه ارسال شد. باقیماندههای انروفلوکساسین و متابولیت آن، سیپروفلوکساسین به روش استاندارد استخراج شد سپس غلظت داروها با روش کروماتوگرافی مایع با کارکرد بالا (HPLC) اندازهگیری شد. شرایط کروماتوگرافی شامل فاز متحرک متانول- استونیتریل با نسبت حجمی (v/v) 76:24 به روش ایزوکراتیک با سرعت جریانml/min 1 و شناساگر UV با طول موج 280 نانومتر بود. نتایج مطالعه ما نشان داد که بین میزان انروفلوکساسین در نمونههای شیر دو گروه در ساعات اندازهگیری شده تفاوت معنیداری وجود ندارد، در حالی که مقدار سیپروفلوکساسین در ساعت 12 در نمونههای شیر اخذ شده از کارتیه ورم پستانی، به طور معنیداری بیشتر از شیر کارتیههای سالم بود. بر اساس دادههای به دست آمده از HPLC میتوان نتیجه گرفت که الگوی نفوذ انروفلوکساسین در کارتیههای سالم و مبتلا به ورم پستان بالینی تفاوت معنیداری نداشت.