بحران کرونا و توسعه فرایند دورکاری در نظام اداری ایران: تجارب سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران

نویسندگان

1 استادیار، مدیریت منابع انسانی، گروه مدیریت پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.

2 دانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 دکترای مدیریت صنعتی و مدیرکل برنامه‌ریزی و نظارت سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، تهران، ایران.

doi
10.22111/jmr.2021.36453.5287
چکیده

دورکاری یکی از اقدامات اصلی سازمان‌ها و شرکت‌ها در سراسر جهان طی همه‌گیری کوید 19 بود که البته پیشتر نیز به دلایل مختلف، اما نه به گستردگی دوران پاندمی انجام می‌شد. پژوهش حاضر با هدف طراحی و تدوین مدل تجارب و درس‌آموخته‌های نوین سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران در حوزه پیاده‌سازی و مدیریت فرایند دورکاری در دوران بحران دنیاگیر کرونا با رویکرد استقرایی و روش کیفی انجام شد. جامعه هدف این پژوهش کارکنان و مدیران با سابقه دورکاری یا تصمیم گیر در فرایند دورکاری در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران بودند و نمونه‌گیری به صورت غیراحتمالی قضاوتی تا حد اشباع داده‌ها ادامه یافت. روش گردآوری اطلاعات مصاحبه‌های نیمه‌ساخت یافته و روش تجزیه و تحلیل آن‌ها، تحلیل تم بود. یافته‌های پژوهش نشان داد، تجارب سازمان از دورکاری در دوران دنیاگیری کرونا در قالب پنج تم اصلی و نوزده تم فرعی منتج از آن‌ها قابل دسته‌بندی است. به عبارت دیگر، برای مدیریت دورکاری در زمان بحران کرونا مواجهه صحیح در پنج حیطه اصلی ضروری می‌نمود: 1. فرهنگ سازمان، 2. سیستم‌ها و زیرساخت‌های سازمان، 3. ادراکات، نگرش‌ها و مهارت‌های کارکنان، 4. متناسب‌سازی سبک‌های مدیریت 5. استراتژی‌ها و کارکردهای سازمان.