بررسی تأثیرپذیری فرسودگی شغلی بر توانمندسازی ساختاری با نقش میانجی رفتار شهروندی سازمانی و نقش تعدیلگر جنسیت (مطالعه موردی: اعضای هیأت علمی دانشگاههای دولتی ایران)
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران.
2 دانشجوی دکتری ، مدیریت دولتی ، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
3 دانشیار گروه مدیریت ، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
doi
10.22111/jmr.2021.38253.5457چکیده
پژوهش حاضر باهدف بررسی میزان تأثیرپذیری فرسودگی شغلی بر توانمندسازی ساختاری با تاکید بر نقش میانجی رفتار شهروندی سازمانی و نقش تعدیلگر جنسیت انجام شد. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش توصیفی و با رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری میباشد. جامعه آماری تحقیق حاضر کلیه اعضای هیأت علمی وزارت علوم میباشند که تعداد آنها ۱۸۲۸۲ نفر است، حجم نمونه آماری با استفاده از فرمول کوکران ۵۱۵ نفر برآورد و به روش نمونهگیری خوشهای دومرحلهای تصادفی انتخاب شده است. جهت جمعآوری اطلاعات از سه پرسشنامه، شرایط اثربخشی کیفیت کار -2 لاسچینگر و همکاران (۲۰۰۱)که توانمند سازی ساختاری و تعدیلگر جنسیت را مد نظر قرار داده، رفتار شهروندی لی و آلن (2002) و فرسودگی شغلی ماسلچ (1993)، استفاده شد. جهت تعیین روایی از تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی استفاده شد و برای سنجش پیاپی پرسشنامهها نیز از آلفای کرونباخ بهره گرفته شد. آلفای کرونباخ سه متغیر پژوهش بزرگتر از 70/۰ به دست آمد که مبین سطح پایایی مطلوب پرسشنامهها بوده است. برای تحلیل دادهها از مدلسازی معادلات ساختاری و تحلیل عاملی تأییدی استفاده گردیده است. نتایج بهدستآمده از این پژوهش نشان داد، توانمندسازی ساختاری بر فرسودگی شغلی تأثیری منفی دارد. همچنین نقش میانجیگری رفتار شهروندی سازمانی در ارتباط توانمندسازی ساختاری با فرسودگی شغلی اعضای هیأت علمی به تأیید رسید اما نقش تعدیلگری جنسیت در ارتباط توانمندسازی ساختاری با فرسودگی شغلی به تأیید نرسید.