زبان و روان خودآگاه: زبان شنیداری بهمثابه پاسخی به مسأله دشوار دیوید چالمرز
نویسندگان
1 استاد گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز؛ مرکز تحقیقات خوارزمی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22034/jpiut.2025.67957.4145چکیده
مسأله دشوار آگاهی دیوید چالمرز به پرسش بنیادینی میپردازد: چگونه فرایندهای فیزیکی مغز مانند حرکت الکترونها و تعاملات شیمیایی، میتوانند منجر به تجربههای ذهنی و آگاهانهای مانند احساسات، تجسم و تفکر شوند؟ این مقاله با تکیه بر نقش زبان- بویژه زبان درونی- پیشنهاد میکند که زبان بعنوان سازوکار میانجی، نقشی بنیادی در پیوند دادن فرآیندهای مادی مغز با تجربههای روانی از طریق اثرگذاری بر حافظه و برانگیختگی ایفا میکند. بر پایه شواهد زبانشناختی، عصبشناختی و تکاملی، استدلال میشود که زبان از طریق همزمانسازی حواس، مفهومسازی برای حسهای ورودی قبل از پردازش آگاهانه، سازماندهی حافظه، روایتسازی پیوسته و اثرگذاری بر برانگیختگی، میتواند سازوکار احتمالی برای ظهور کیفیات ذهنی (کوالیا) فراهم کند. از طرف دیگر، زبان از طریق اثرگذاری بر برانگیختگی درونی، قادر به ایجاد حال و هوای متناسب با تصاویر استخراج شده از حافظه گردیده و به این ترتیب به شکلگیری کوالیا منجر شده است. در این مقاله بیان شده که زبان انسانی در طی چند صد هزار سال تکامل بیوقفه، بتدریج از ابزار ارتباطی بین فردی، به زبان درونی درون فردی (طبق نظر ویگوتسگی) گسترش یافته و در این مرحله نیز متوقف نگردیده و به تمامی کارکردهای روانی بشر اعم از درک و نیز توصیف تصاویر ذهنی تسرّی یافته است.