ارائه الگوی نوآورانه تواناییهای انتقال فناوری در صنایع پتروشیمی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته مدیریت تکنولوژی، گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مدیریت صنعتی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
3 دانشیار گروه مدیریت صنعتی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
4 دانشیار، گروه اقتصاد، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22111/jmr.2020.33936.5043چکیده
تواناییهای انتقال فناوری نقش مهمی در فرایند انتقال فناوری موفق و اثربخش ایفا مینماید. هدف از انجام این پژوهش ارائه مدلی کاربردی برای شناسایی عوامل و شاخصهای مؤثر بر تواناییهای انتقال فناوری در صنایع پاییندستی پتروشیمی میباشد. پژوهش حاضر از حیث هدف کاربردی بوده و در زمره پژوهشهای کیفی- کمی با رویکرد اکتشافی دستهبندی میگردد. جامعه آماری پژوهش در بخش کیفی 15 نفر از خبرگان صنایع پاییندستی پتروشیمی بوده اند که این افراد با استفاده از روش نمونهگیری گلوله برفی به منظور طبقه بندی شاخص ها، سنجش روایی محتوا، اولویتبندی تواناییها با تکمیل پرسشنامه مقایسات زوجی انتخاب شده اند. همچنین در بخش کمی جهت تحلیل عاملی، از نظرات 388 نفر از مدیران و کارشناسان صنایع پایین دستی پتروشیمی جهت تکمیل پرسشنامه بهره گرفته شده است. جهت تجزیهوتحلیل دادهها و نیز بررسی برازش مدل نظری پژوهش، از مدلسازی معادلات ساختاری با نرمافزار AMOS استفادهشده است. نتایج نشاندهنده آن است که 82 شاخص در قالب 8 عامل بر روی تواناییهای انتقال فناوری تأثیرگذار است. همچنین توانایی اشاعه فناوری بعلت دارا بودن بیشترین ضریب تعیین، بالاترین اهمیت را در این صنعت دارا می باشد و توانایی انطباق فناوری و نیز توانایی توسعه و بهبود فناوری، دارای بالاترین ضریب تعیین پس از اشاعه فناوری می باشند. این نتیجه نشان میدهد که مدیران ارشد و سیاستگذاران صنعت پتروشیمی میبایست به تواناییهای مرحله اشاعه فناوری توجه ویژهای نمایند و در جهت تقویت این عوامل بکوشند.