بررسی حضور ژنهای blaTEM، blaSHV و blaCTX-M در میان سویههای اشریشیاکلی جدا شده از گوسفند در کرمان
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری عمومی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
2 استاد گروه تحقیقاتی میکروبیولوژی مولکولی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
3 استادیار، گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
4 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
doi
10.22055/ivj.2019.190457.2154چکیده
این مطالعه با هدف، تعیین فراوانی سویههای اشرشیاکلی مقاوم به آنتیبیوتیکهای پر مصرف متعلق به دستهی بتالاکتامها و همچنین تعیین فراوانی برخی ژنهای مهم کدکنندهی مقاومت نسبت به بتالاکتامها در گوسفند انجام پذیرفته است. به منظور انجام این مطالعه، با کمک سوآپ استریل از 67 راس گوسفند به ظاهر سالم نمونهی مدفوعی از مقعد اخذ شد و از تمامی نمونهها با کمک روشهای کشت، باکتری اشرشیاکلی جداسازی شد. سپس با استفاده از آزمون دیسک دیفیوژن، حساسیت جدایهها نسبت به 9 آنتیبیوتیک از دستهی بتالاکتام سنجیده شد. همچنین به کمک PCR حضور ژنهای blaTEM، blaSHV و blaCTX-M بررسی گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که همهی جدایهها نسبت به حداقل یکی از آنتیبیوتیکهای مورد بررسی مقاوم بودند. بیشترین درصد فراوانی مقاومت مربوط به مقاومت علیه سفالکسین و سفوتاکسیم به میزان 5/98 درصد و سفتازیدیم به میزان 97 درصد بود. همچنین 5 عدد (4/7 درصد) از نمونهها دارای اشرشیاکلی تولید کنندهی ESBLs (Extended Spectrum Beta-lactamases یا بتالاکتامازهای وسیع الطیف) بودند. در این میان، هر 5 سویهی تولید کنندهی ESBLs دارای ژن مقاومت blaTEM و یکی از آنها واجد blaSHV بودند. نتایج این مطالعه بیانگر افزایش روز افزون مقاومت نسبت به آنتیبیوتیکهای پر مصرف بتالاکتام در گوسفندان منطقهی تحت بررسی میباشد که این موضوع گوسفند را به عنوان مخزن مهمی برای سویههای مقاوم به بتالاکتامها مطرح میکند. بنابراین بروز رسانی روشهای تجویز آنتیبیوتیک، استفادهی چرخشی از آنتیبیوتیکها و استفاده از روشهای پیشگیری از بروز عفونتهای باکتریای میتواند از مهمترین استراتژیهای کاهش مقاومت آنتیبیوتیک در حیوانات تولیدکنندهی محصولات غذایی باشد.