مولانا و هویت انسانی
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشگاه علامه طباطبایی(ره)
doi
چکیده
هویت/ Identit، چیستى هر چیزى است، اما در مورد آدمی «هویت»، مجموعهای از خصوصیتهای پایداری است که به اعتبار آن یک فرد انسانی از دیگران متمایز میشود. افراد انسانی وقتی در یک میدان تعامل گروهی/قومی قرار میگیرند هویت تازهای به نام «ما» کسب میکنند. هویت جمعی با دیالکتیک میان فرد و اجتماع شکل میگیرد؛ طوری که احساس امنیت به فرد انسانی میدهد. هویتهای فردی و اجتماعی در جامعة جهانی شده، چندان کارآمد نیستند؛ لذا آدمی در جهان امروز نیازمند هویتی فراتر از هویت فردی و قبیلهای/قومی/زبانی است تا به دستاویز آن بتواند در جامعهای به گسترة جهان، احساس امنیت کند. در جهان امروز این هویت گسترده را -که میتوان «هویت انسانی» نامید- بیش از دنیای گذشته نیاز داریم. یکی از راه های وصول به «هویت انسانی» که به استعانت از آن میتوان امنیتی جهانی را توقع داشت «عرفان» و آموزههای جهان شمول آن است. اگر میدان عواطف، احساسات و خواستههای بشری را در نگرشی عرفانی تعریف کنیم، به اجتماع انسانی مطلوبتری میرسیم. اجتماعی که با آموزههایی چون؛ عدم آزمندی، وحدتگرایی، رواداری و صلح اندیشی در صدد رفع تمایزات و تاکید بر اخوتی فراتر از قومیت و ملیّت دارد.