آمایش سرزمین، راهبردی برای توسعهی آموزش عالی سلامت
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مدیریت آموزش عالی، دبیرخانه تحول و نوآوری در آموزش، معاونت آموزشی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران.
2 دانشجوی دکترای مدیریت آموزش عالی، واحد امور دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران.
3 دانشجوی دکترای مدیریت آموزش عالی، گروه مدیریت، دانشکده مدیریت و فناوری، دانشگاه علوم و فنون مازندران، بابل، ایران.
4 استادیار،گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
doi
چکیده
زمینه و اهداف: آمایش سرزمین یک برنامه توسعه بلندمدت است و اساس انواع برنامهریزیهای ملی و منطقهای در کشورها را تشکیل میدهد. این مطالعه به منظور بررسی نقش آمایش سرزمینی در توسعه آموزش عالی با معرفی یک مدل اجرایی موفق (آمایش آموزش عالی سلامت) انجام شد. روش بررسی: این پژوهش کاربردی- تحلیلی و مطالعه اسنادی، با بررسی گزارشهای عملکرد دانشگاهها و مراکز، به ویژه دانشگاههای علوم پزشکی در ارتباط با آمایش سرزمین، بهرهگیری از نظر خبرگان، مطالعه و بررسی جدیدترین مقالات و مستندات در زمینهی موضوع تحقیق در اردیبهشت 1396 انجام شد. یافتهها: با توجه به قرابت و نسبت آموزش عالی با نظریهی توسعه اجتماعی، برنامهریزی در آموزش عالی از جایگاه ویژهای در توسعه کشورها برخوردار میباشد. آمایش سرزمین، به عنوان راهنما و نقشهی راه روشن برای برنامهریزی بخش آموزش عالی میتواند هدایتکننده نظامهای آموزش عالی به صورتی نظام مند، پایدار، مبتنی بر نیاز و مزیتهای منطقهای و الزامات بین المللی در افق چشم انداز علم و فناوری کشور باشد. نمونه اجرایی و تاثیرگذار برنامه آمایش آموزش عالی در کشور، آمایش سرزمینی آموزش عالی سلامت میباشد. نتیجهگیری: اطلاعات حاصل از آمایش سرزمین، نقشه جامعی برای نشان دادن تواناییها، قابلیتها، فرصتها و نقاط ضعف هر منطقه از کشور بوده، زمینهساز توسعهی پایدار میباشد. اهمیت نقش آموزش عالی در توسعه کشور، توجه بیش از پیش به آن را میطلبد. طراحی و اجرای هدفمند برنامههای آمایش سرزمین آموزش عالی سلامت، به عنوان الگویی موفق در سایر بخشهای آموزشی مورد انتظار است.
