مقایسه اثربخشی روشهای رفتار درمانی دیالکتیک، دارو درمانی و ترکیبی از آنها بر ناگویی هیجانی و دشواری تنظیم هیجان در زنان مبتلا به افسردگی پس از زایمان
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 کارشناسیارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد تربتجام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربتجام، ایران.
doi
10.22038/mjms.2021.19333چکیده
مقدمه: هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی روشهای رفتار درمانی دیالکتیکی، دارو درمانی و ترکیبی از آنها بر ناگویی هیجانی و دشواری تنظیم هیجان در زنان مبتلا به افسردگی پس از زایمان بود.روش کار: این مطالعه نیمهتجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون بود. جامعه پژوهش، زنان مبتلا به افسردگی پس از زایمان مراجعهکننده به مراکز بهداشتی و درمانی منطقه یک شهر مشهد در فصلهای بهار و تابستان سال 1397 بودند. نمونه پژوهش 45 نفر بودند که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و با روش تصادفی در سه گروه (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. گروه اول 8 جلسه 90 دقیقهای رفتار درمانی دیالکتیکی، گروه دوم روزانه 200 میلیگرم فلوواکسامین و گروه سوم ترکیبی از هر دو روش دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی و همکاران، 1994) و دشواری تنظیم هیجان (گراتز و رومر، 2004) بودند. دادهها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شدند.نتایج: یافتهها نشان داد که روشهای رفتار درمانی دیالکتیکی و ترکیبی در مقایسه با روش دارودرمانی به طور معناداری باعث کاهش ناگویی هیجانی و دشواری تنظیم هیجان در زنان مبتلا به افسردگی پس از زایمان شدند، اما بین روشهای رفتار درمانی دیالکتیکی و ترکیبی در کاهش ناگویی هیجانی و دشواری تنظیم هیجان تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0>p).نتیجهگیری: براساس نتایج برای کاهش ناگویی هیجانی و دشواری تنظیم هیجان زنان مبتلا به افسردگی پس از زایمان از روش رفتار درمانی دیالکتیکی استفاده شود.