تأثیر پوشش فعال بر پایه زیست پلیمرهای پلی ساکاریدی و پروتئینی بر ماندگاری گوشت مرغ
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه صنایع غذایی، واحد سوادکوه، دانشگاه آزاد اسلامی، سوادکوه، ایران
2 دانشیار، گروه کشاورزی، واحد سوادکوه، دانشگاه آزاد اسلامی، سوادکوه، ایران
3 استادیار، گروه شیمی، واحد سوادکوه، دانشگاه آزاد اسلامی، سوادکوه، ایران
doi
چکیده
اثربخشی افزودنیهای مورد استفاده در پوششهای فعال تحت تأثیر بسترهای مورد استفاده قرار میگیرد. این تحقیق با هدف بررسی اثربخشی اسید آسکوربیک (ویتامین ث) و پروپیل گالات در پوششهای زیستپلیمری آلژینات (پلی ساکاریدی) و کازئینات (پروتئینی) بهصورت پوشش فعال بر ماندگاری فیله مرغ اجرا شد. تیمارها شامل فیلههای مرغ فاقد پوشش (شاهد) و دارای پوشش فعال آلژینات سدیم یا کازئینات سدیم، هریک حاوی اسید آسکوربیک یا پروپیل گالات، در مجموع پنج تیمار، در قالب یک طرح بلوک کامل تصادفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. فیلهها با یکی از محلولها بهروش غوطهوری پوششدهی شده و بهمدت 12 روز در دمای یخچال نگهداری شدند. در فواصل معین زمانی، جهت اندازهگیری نشانگرهای میکروبشناسی، شیمیایی و اکسایشی نمونهگیری انجام شد. نتایج نشان داد پوشش فعال موجب افزایش زمان ماندگاری فیلهها شد. در این بین آلژینات سدیم عملکرد مطلوبتری نسبت به کازئینات سدیم داشت و توانست ماندگاری فیلهها را حداقل بهمدت 3 روز افزایش دهد. کمترین تغییرات و تعداد باکتری مزوفیل (log cfu/g 75/5)، باکتری سرماگرا (log cfu/g 13/4)، pH (80/5) و مجموع ترکیبات ازته فرار (mg/100g 90/14) در فیلههای دارای پوشش فعال آلژینات سدیم حاوی اسید آسکوربیک و کمترین مقدار عدد پراکساید (meq/kg 37/4) و اندیس تیوباربیتوریک اسید (mg MDA/kg 80/0) نیز در فیلههای دارای پوشش فعال آلژینات حاوی پروپیل گالات دیده شد (05/0>p). نوع پوشش فعال بر ظرفیت نگهداری آب فیلهها تأثیر معنیداری نداشت. بهطور کلی میتوان از پوشش فعال برپایه آلژینات سدیم حاوی افزودنی مجاز و ایمن اسید آسکوربیک همراه با انواع پلیمرهای سنتزی مرسوم برای افزایش ماندگاری فیله مرغ استفاده کرد.