مقایسه اثربخشی آموزش مهارتهای مبتنی بر رویکرد هیجان مدار و خود شفقتورزی بر تعارضهای زناشویی و تمایز یافتگی خود زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.
2 گروه روان شناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی ،تربت جام، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.19340چکیده
مقدمه: هدف اصلی این پژوهش مقایسه اثربخشی آموزش مهارتهای مبتنی بر رویکرد هیجان مدار و خود شفقت ورزی بر تعارضهای زناشویی و تمایز یافتگی خود زنان آسیب دیده از خیانت زناشویی بود.روش کار: این پژوهش ازنوع پژوهش های نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری کلیه زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی شهر مشهدسال 99-1398 بود. نمونه آماری 45 نفر ازاین زنان مراجعه کننده به مراکزمشاوره به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب و به شیوه تصادفی در گروههای آزمایشی و کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگماری شدند.گروههای مداخله آموزش هیجان مدار و خود شفقتورزی را به شکل جداگانه طی دو ماه 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت نمودند. برای جمع آوری اطلاعات پرسشنامه تجدید نظر شده تعارضهای زناشویی ثنایی (1379)، پرسشنامه تجدیدنظر شده تمایزیافتگی خود اسکورون و اسمیت (2003) استفاده شد. دادهها بر اساس آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیریهای مکرر تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: نتایج نشان داد آموزش مهارتهای رویکرد هیجان مدار و خود شفقت ورزی برتعارضهای زناشویی و تمایز یافتگی خود زنان آسیب دیده از خیانت زناشویی تأثیر معناداری دارد (05/0>p). علاوه بر این، نتایج آزمون تعقیبی نشان داد بین اثربخشی این دو مداخله تفاوت معناداری وجود داشته (05/0>p) و تأثیرآموزش مهارتهای رویکرد هیجان مدار نسبت به خود شفقت ورزی در متغیر تمایز یافتگی خود معنادار بوده است.نتیجه گیری: یافتههای پژوهش نشان داد آموزش رویکرد هیجانمدار با افزایش آگاهی هیجانی و آگاهی از عاملیت در تجربه و تغییر پردازشها به عنوان یک آموزش کارآمد جهت بهبود الگوهای تعاملی زنان آسیب دیده ازخیانت زناشویی مورد استفاده قرار گیرد.