بررسی اثر عصاره گیاهی برگ انجیر برفعالیت ماتریکس متالوپروتئینازهای (MMPs) در کشت سلول های فیبروبلاست (HEP2)
نویسندگان
1 استاد گروه بیماریهای داخلی، دانشکده ی دامپزشکی، دانشگاه تهران
2 دانش آموخته ی دکترای حرفه ای، دانشکده ی دامپزشکی، دانشگاه تهران
3 دانشیار گروه بیماریهای داخلی، دانشکده ی دامپزشکی، دانشگاه تهران
4 کارشناس آزمایشگاه/ دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران.
doi
10.22055/ivj.2017.47110.1682چکیده
هدف از این مطالعه، بررسی اثر مهاری عصارهی برگ انجیر (Ficus Carica) بر فعالیت ماتریکس متالوپروتئینازها و در نتیجه ممانعت از تکثیر و متاستاز سلولهای توموری، در کشت سلول فیبروبلاست (HEP2) است. به این منظور، عصارهی برگ انجیر به سه شکل آبی، آبی - الکلی و الکلی تهیه شد. با استفاده از پلیتهای 24 خانهای کشت سلول حاوی ردهی سلولی فوق، به ترتیب مقادیر µl 5 عصارهی آبی (غلظت نهایی 5/0 درصد)، µl 10 عصارهی آبی (غلظت نهایی 1 درصد)، µl 5 عصارهی آبی – الکلی (غلظت نهایی 5/0 درصد)، µl 10 عصارهی آبی – الکلی (غلظت نهایی 1 درصد)، µl 1 عصارهی الکلی (غلظت نهایی 1/0 درصد) و µl 5 عصارهی الکلی (غلظت نهایی 5/0 درصد) اضافه شد. برای هر گوده، یک گوده کنترل، با محتویات مشابه گوده تست اما فاقد عصاره، در نظر گرفته شد. سپس پلیتها در گرمخانه کشت سلول گذاشته شدند و اثرات عصاره پس از گذشت 24، 48 و 72 ساعت، با استفاده از روش رنگآمیزی تریپان بلو برای مشاهده سیتوتوکسیسیتی و روش زایموگرافی ژلاتین برای دیدن باندهای هضمی، مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج به دست آمده در بررسی با میکروسکوپ معکوس، نشان داد، عصارهی الکلی به میزان 5 و 1 میکرولیتر به ترتیب پس از 24 و 48 ساعت به طور کامل موجب مرگ سلولی گردید. پس از گذشت 72 ساعت، مقدار µl 10 از عصارهی آبی- الکلی برگ انجیر نیز، باعث مرگ سلولها شد. در بررسی فعالیت آنزیمها به روش زایموگرافی، در تمامی گودههای تست، اثر مهاری عصارهی برگ انجیر بر فعالیت ماتریکس متالوپروتئینازها مشاهده شد. از طرفی در تمامی گودههای کنترل باند هضمی ایجاد شده با مقایسه با مارکر استاندارد مورد استفاده، وزن مولکولی MMP9 را نشان میداد. این بررسی اثر مهاری عصارهی برگ انجیر بر فعالیت ماتریکس متالوپروتئینازها را تأیید میکند. از این رو، توصیه میشود با استفاده از روشهای مولکولی در کنار زایموگرافی و انجام مطالعات بالینی، به بررسی بیشتر اثر عصارهی این گیاه بر انواع متالوپروتئینازها به طور جداگانه پرداخته شود.