فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سلولز یک پلی ساکارید متشکل از گلوکز است که معمولاً با همی سلولز، پکتین و لیگنین ترکیب می‌شود. این مواد آلی بسیار قابل اشتعال هستند، بنابراین کاغذهای سنتی بسیار قابل اشتعال هستند و به راحتی می‌سوزند. هدف این تحقیق معرفی جامع استفاده از مواد شیمیایی بازدارنده آتش از جمله بوراکس (BX)، اسید بوریک (BA)، آلفا ایکسalpha-x (AX)  و آمونیوم پلی فسفات (APP) به‌عنوان مواد بازدارنده آتش5 (FR) می‌باشد. استفاده از این ترکیبات می‌تواند موجب افزایش باقیمانده یا زغال شده و به‌عنوان یک مانع حرارتی برای محافظت از مواد در برابر گرمای خارجی و جلوگیری از احتراق بیشتر عمل کند. FR دارای نقطه ذوب نسبتاً پایینی است و لایه‌های شیشه‌ای تشکیل می‌دهد. بازدارنده‌های شعله حاوی فسفر و نیتروژن، مقاومت در برابر اشتعال بسیار خوبی از خود نشان می‌دهند، زیرا فسفر باعث تسریع تشکیل سد زغالی در برابر احتراق می‌شود و نیتروژن می‌تواند اثر رقیق‌کننده آمونیاک را افزایش دهد. وجود یک بازدارنده شعله به‌طور کلی بر روند تخریب حرارتی سلولز با افزایش کل زغال باقی‌مانده تأثیر می‌گذارد. بازدارنده‌های هالوژن و بازدارنده‌های آتش به‌طور تجاری برای بهبود خواص واکنش به آتش عایق حرارتی استفاده می‌شوند. در مقایسه با اولی، دومی سازگارتر با محیط‌زیست و ایمن‌تر است، زیرا هیچ گاز سمی در طی احتراق آن تولید نمی‌شود.