ارزیابی تنوع زیستفرهنگی ذخیرهگاه زیستکرة هامون
نویسندگان
1 گروه ارزیابی و طراحی محیط زیست، دانشکدة شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.
2 گروه ارزیابی و طراحی محیط زیست، دانشکدة شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.
3 گروه محیطزیست، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران.
doi
10.22059/jne.2023.364433.2593چکیده
مطالعات تنوع زیستفرهنگی برای درک روابط متقابل بین جامعة انسانی و محیط زیست طبیعی در سیستمهای پیچیده اجتماعی-بومشناختی مناطق طبیعی بهخصوص ذخیرهگاه های زیستکره حائز اهمیت میباشند. در این مطالعه، شاخص تنوع زیست فرهنگی ذخیره گاه زیستکرة هامون بین سال های 1399 تا 1400 با استفاده از ده شاخص فرهنگی گویش، مذهب، آداب و رسوم، پوشش، صنایع دستی، معماری سنتی، غذا، معیشت، باورها و اعتقادات، بازی و سرگرمی و سه شاخص زیستی پرندگان، پستانداران و گیاهان اندازه گیری شد. شاخصهای تنوع فرهنگی با کمک 30 پرسشنامه و توزیع آن بهصورت تصادفی بین مردم 9 روستای نزدیک مناطق تالابی ذخیرهگاه و تحلیل آنها با کمک شاخص شانون-وینر محاسبه شد. شاخصهای تنوع زیستی نیز با تعیین نسبت تعداد گونههای گیاهی و جانوری به تعداد کل گونهها و سپس میانگین آنها اندازهگیری شد. با کمک میانگین تنوع زیستی و فرهنگی، شاخص تنوع زیستفرهنگی ذخیرهگاه محاسبه شد. با تهیة نقشههای سیمای تنوع زیستی و سیمای تنوع فرهنگی و همپوشانی سادة آنها، نقشة سیمای تنوع زیست فرهنگی نیز تهیه شد. شاخص تنوع زیستفرهنگی (1/126) نشاندهندة وضعیت نامناسب تنوع زیستفرهنگی ذخیرهگاه بوده است. همبستگی شاخصهای تنوع فرهنگی و تنوع زیستی نشان داد که شاخص های تنوع باورها و اعتقادات و تنوع آداب و رسوم و تنوع معماری سنتی با دیگر شاخص های تنوع فرهنگی و زیستی همبستگی معنی داری نداشتند (0.05<P). شاخص های تنوع معیشت، تنوع غذا و تنوع صنایع دستی با تنوع گیاهی و جانوری همبستگی مثبت و معنی دار داشتهاند (0.05>P). بهطور کلی ارزیابی سیمای تنوع زیستفرهنگی ذخیرهگاه زیستکرة هامون، نشان داد که در مناطق تالابی ذخیرهگاه با تنوع زیستی بهتر، تنوع فرهنگی نیز مطلوب بوده که تأثیرپذیری تنوع فرهنگی و زیستی از یکدیگر را نشان میدهد. نتایج مطالعه به کارشناسان و مدیران مناطق حفاظتشده کمک میکند که برای مدیریت محیطزیست، نباید صرفاً رویکرد حفاظت از تنوع زیستی را در پیش گرفت و بهتر است مدیریت مطلوب و پایدار با تمرکز بر نگرش مدیریت تنوع زیست فرهنگی باشد.