استدلال استقرائی تأییدی سوئینبرن به مثابه بهترین تبیین خداباوری
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22034/jpiut.2021.47927.2967چکیده
آیا تبیینهای خداناباورانه میتوانند جهان و انسان را تبیین کنند؟ آیا استدلالهای قیاسی خداباورانه میتوانند تبیین معقولی از جهان ارائه نمایند؟ بسیاری از فیلسوفان دین معاصر براین باورند که استدلالهای قیاسی بر اثبات وجود خدا نامعتبرند، چون یا از نظر صورت قیاسی، نامعتبرند یا مبتنی بر یک یا چند مقدمه کاذب یا غیریقینی هستند. از این رو، به استدلالات غیرقیاسی در باب وجود خدا روی آوردند. هدف این نوشتار بررسی و ارزیابی یکی از این استدلالهای جالب توجه جدید، یعنی استدلال استقرائی سوئینبرن است. روش این تحقیق کتابخانهای و استدلالی است که از طریق مطالعه، بررسی و تحلیل ذهنی مفاهیم، گزارهها و استدلالها انجام میگیرد. ادعای سوئینبرن این است که تبیینهای انسانانگارانه و مادهانگارانه نمیتوانند جهان و انسان را تبیین کنند. در مقابل، وی سه استدلال از وجود جهان، وجود قوانین علمی و قوانین فرایند تکامل؛ برای وجود خدا به عنوان سه استدلال استقرائی تأییدی استفاده میکند و از انباشت آنها خداباوری را به عنوان استنتاج بهترین تبیین نتیجه میگیرد. نتیجه چنین استدلالاتی این است که خداباوری میتواند بهترین تبیین نهایی جهان باشد. همچنین نشان داده خواهد شد که اینگونه استدلالها با چالشهای کمتری مواجه بوده و میتوانند احتمال وجود خدا را به مراتب افزایش دهند.