رابطه شایستگیهای محوری با عملکرد مدیران گروههای آموزشی دانشگاه سیستان و بلوچستان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 استادیار دانشگاه سیستان و بلوچستان
3 دانشیار دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22111/jmr.2016.2395چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه شایستگیهای محوری با عملکرد مدیران گروههای آموزشی دانشگاه سیستان و بلوچستان انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری آن کلیه اعضای هیأت علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان در نیمسال اول تحصیلی 95-1394 بودند که به شیوه نمونهگیری طبقهای در دسترس تعداد 183 نفر از طریق دو پرسشنامه: ارزیابی عملکرد مدیران گروههای آموزشی و شایستگیهای محوری مورد مطالعه قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه با کمک نرم افزارSPSS21 استفاده شد. بر اساس یافتهها میانگین عملکرد شغلی (614/0±41/3) و شایستگیهای محوری (593/0±59/3) بود، ضرایب همبستگی میان شایستگیهای میانفردی، ذهنی-فکری، اجرایی، شخصیتی و محوری با عملکرد شغلی به ترتیب 629/0، 611/0، 57/0، 518/0، و 725/0 است (01/0p<). نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که ابعاد شایستگیهای محوری 4/54 درصد از واریانس عملکرد شغلی را تببین میکنند. از بین ابعاد شایستگیهای محوری، به ترتیب، شایستگیهای میانفردی با مقدار β (373/0)، شایستگیهای فکری-ذهنی با مقدار β (264/0)، شایستگیهای اجرایی با مقدار β (15/0) و شایستگیهای شخصیتی با مقدار β (139/0) بیشترین تأثیر را بر عملکرد شغلی داشته است (05/0p<). بنابراین میتوان نتیجهگیری کرد که شایستگیهای محوری میتوانند عملکرد شغلی مدیران گروههای آموزشی را بهبود ببخشند.