بهینهسازی ارتفاع مداری یک ماهوارهبر با بهرهگیری از کنترل افق محدود غیرخطی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری / مجتمع دانشگاهی برق و کامپیوتر، دانشگاه صنعتی مالک اشتر
2 عضو هیات علمی / مجتمع دانشگاهی برق و کامپیوتر، دانشگاه صنعتی مالک اشتر
doi
چکیده
در این مقاله، بهینهسازی افق محدود ارتفاع مداری یک ماهوارهبر بر اساس کنترل افق محدود غیرخطی ارایه شده است. رویکرد روش پیشنهادی، بهینهسازی متغیرهای مسیر پرواز نظیر پارامترهای زاویه حمله و همچنین بهینهسازی تراست مراحل برای دستیابی به حداکثر ارتفاع مداری است. در این روش، ابتدا مسیر نامی حامل فضایی با بهرهگیری از روشهای مختلف بهینهسازی نظیر جستجوی الگو، برنامهریزی مربعی متوالی و الگوریتم ژنتیک بدست آمده و با یکدیگر مقایسه شده است. مسیر حاصله، بر اساس شرایط نامی حامل فضایی و با بهینهسازی متغیرهای تابع زاویه حمله حاصل شده است. در این روش، با استفاده از روش بهینهسازی افق محدود، تراست بهینه در مراحل مختلف با فرض ثابت بودن ضربه کل هر یک از مراحل بدست آمده و ارتفاع مداری بیشینه شده است. انعطاف پذیری این روش در حل مسائل بهینهسازی و امکان در نظر گرفتن قیود مختلف مسیر پرواز، از مزایای این روش پیشنهادی افق محدود است. الگوریتم پیشنهادی در بهینهسازی ارتفاع مداری یک حامل فضایی بومی بکار رفته و نتایج شبیهسازی بیانگر افزایش 24 کیلومتری ارتفاع مداری آن نسبت به شرایط مسیر نامی آن است.
