ظرفیت‌سنجی اقلیمی ناحیة ساحلی استان سیستان و بلوچستان برای توسعة مزارع بادی

نویسندگان

1 گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

2 گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

3 گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

doi
10.22059/jne.2023.352699.2509
چکیده

سوخت­ های فسیلی، به‌واسطة محدود بودن منابع، ایجاد آلودگی و گرمایش زمین، سبب شده­­اند، که استفاده از انرژی­ های تجدید‌پذیر به‌خصوص انرژی باد مورد توجه برنامه‌ریزان قرار گیرد. به‌همین دلیل برای تعیین معیارهای مکان‌یابی مزارع بادی ناحیة ساحلی استان سیستان و بلوچستان معیارهای اولیه با بررسی 30 پژوهش مرتبط در بیست سال اخیر شناسایی شد. معیارها و شاخص ­های شناسایی شده به دو گروه اکولوژیک و انسانی تقسیم و فرکانس استفاده از معیارها تعیین شد. براساس نتایج به‌دست آمده، متوسط سرعت باد و فاصله از سکونتگاه ­های انسانی بالاترین فراوانی شاخص­ ها در تجربیات پیشین را به‌خود اختصاص دادند. با این وجود، غربال­سازی معیارها با استفاده از روش دلفی نشان داد، برای مکان­ یابی مزارع­ بادی در ناحیة ساحلی استان سیستان و بلوچستان، میانگین سرعت باد، استمرار باد، فاصله از مناطق لغزشی، فاصله از مناطق عملیات نظامی، فاصله از شبکة نیرو و هزینه­ های توسعه مهمترین شاخص­ های توسعه­ این کاربری هستند. سنجش اهمیت معیارها بر مبنای روش دلفی نشان داد، ضروری‌ترین شاخص­ های مکان­ یابی مزارع بادی در محدودة مورد مطالعه، میانگین سرعت باد، استمرار باد، فاصله از شبکه نیرو و چگالی ­توان باد است. بنابراین در راستای ظرفیت‌سنجی اقلیمی برای توسعة مزارع بادی در ناحیة ساحلی لازم است، از مشارکت و همپوشانی نقشة متوسط سالانة سرعت باد، متوسط سالانة چگالی توان باد و متوسط سالانة درصد استمرار باد استفاده شود. با استفاده از قابلیت سیستم اطلاعات جغرافیایی و توابع درون­ یابی کریجینگ نقشه‌سازی و تجزیه و تحلیل معیارهای اقلیمی انجام شد. در نهایت ناحیة ساحلی به دو پهنه با شرایط مناسب (91 درصد ناحیة ساحلی) و نامناسب (9 درصد ناحیة ساحلی) تقسیم‌بندی شد.