ظرفیتسنجی اقلیمی ناحیة ساحلی استان سیستان و بلوچستان برای توسعة مزارع بادی
نویسندگان
1 گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
3 گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22059/jne.2023.352699.2509چکیده
سوخت های فسیلی، بهواسطة محدود بودن منابع، ایجاد آلودگی و گرمایش زمین، سبب شدهاند، که استفاده از انرژی های تجدیدپذیر بهخصوص انرژی باد مورد توجه برنامهریزان قرار گیرد. بههمین دلیل برای تعیین معیارهای مکانیابی مزارع بادی ناحیة ساحلی استان سیستان و بلوچستان معیارهای اولیه با بررسی 30 پژوهش مرتبط در بیست سال اخیر شناسایی شد. معیارها و شاخص های شناسایی شده به دو گروه اکولوژیک و انسانی تقسیم و فرکانس استفاده از معیارها تعیین شد. براساس نتایج بهدست آمده، متوسط سرعت باد و فاصله از سکونتگاه های انسانی بالاترین فراوانی شاخص ها در تجربیات پیشین را بهخود اختصاص دادند. با این وجود، غربالسازی معیارها با استفاده از روش دلفی نشان داد، برای مکان یابی مزارع بادی در ناحیة ساحلی استان سیستان و بلوچستان، میانگین سرعت باد، استمرار باد، فاصله از مناطق لغزشی، فاصله از مناطق عملیات نظامی، فاصله از شبکة نیرو و هزینه های توسعه مهمترین شاخص های توسعه این کاربری هستند. سنجش اهمیت معیارها بر مبنای روش دلفی نشان داد، ضروریترین شاخص های مکان یابی مزارع بادی در محدودة مورد مطالعه، میانگین سرعت باد، استمرار باد، فاصله از شبکه نیرو و چگالی توان باد است. بنابراین در راستای ظرفیتسنجی اقلیمی برای توسعة مزارع بادی در ناحیة ساحلی لازم است، از مشارکت و همپوشانی نقشة متوسط سالانة سرعت باد، متوسط سالانة چگالی توان باد و متوسط سالانة درصد استمرار باد استفاده شود. با استفاده از قابلیت سیستم اطلاعات جغرافیایی و توابع درون یابی کریجینگ نقشهسازی و تجزیه و تحلیل معیارهای اقلیمی انجام شد. در نهایت ناحیة ساحلی به دو پهنه با شرایط مناسب (91 درصد ناحیة ساحلی) و نامناسب (9 درصد ناحیة ساحلی) تقسیمبندی شد.