مطالعه ی انگل های کرمی در چند گونه از ماهیان خلیج فارس
نویسندگان
1 گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
2 گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
3 گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، سازمان دامپزشکی تهران، تهران ـ ایران.
4 بهداشت آبزیان، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
5 انگل شناسی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
6 گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
7 گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
8 گروه انگل شناسی، دانشکده بهداشت دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
9 بهداشت آبزیان، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
10 گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
11 گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، اداره کل دامپزشکی استان هرمزگان ـ بندرعباس، ایران.
12 گروه انگل شناسی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران ـ ایران.
doi
چکیده
با وجود اهمیت آلودگی کرمی در ماهیان به لحاظ ایجاد خسارات اقتصادی و تهدید بهداشت عمومی، دانش ما در خصوص آنها کم است. مطالعهی حاضر در تابستان سال 1391، جهت بررسی فراوانی انگلهای کرمی روی تعداد 100 قطعه ماهی متعلق به 4 گونه از ماهیان خلیج فارس شامل ماهی شیر، گوازیم دم رشتهای، ریبون و سنگسر اخذ شده از اسکلههای صیادی و بازار ماهی فروشان شهرستان بندر عباس انجام گرفته است. انگلهای کرمی جدا شده در اتانول 70 درصد ثابت، رنگآمیزی و شناسایی شدند. بر اساس نتایج این مقاله، انگلهای کرمی شناسایی شده شامل ترماتود دینوزوما روبروم (Dinosoma rubrum) (3 درصد) از معدهی ماهی ریبون، نماتود آنیزاکیس (Anisakis sp.) (4 درصد) از معده و رودهی ماهی شیر و محوطهی بطنی گوازیم دم رشتهای، نماتود اسپیروکامالانوس (Spirocamallanus sp.) (2 درصد) از رودهی ماهی ریبون و سستود گریلوشیا (Grillotia sp.) (5 درصد) و همچنین تریپانورنکا (Trypanornka) (3 درصد) از دیوارهی معدهی ماهی شیر بود. در این مطالعه میزان فراوانی کل آلودگی به انگلهای کرمی 17 درصد بود که بیشترین درصد آلودگی متعلق به سستودها و بیشترین جنس شناسایی شده مربوط به جنس گریلوشیا بود. در این مطالعه ماهی سنگسر فاقد آلودگی کرمی بود. بر اساس نتایج به دست آمده، آلودگی به انگلهای کرمی در عضلات ماهیان مورد مطالعه دیده نشد. پیشنهاد میگردد، مطالعات بیشتری برای شناسایی آلودگیهای انگلی ماهیان منابع آبی ایران و خطرات انتقال آنها به انسان صورت گیرد.
