فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در نظر گرفتن عدم قطعیت یک بخش جداناپذیر در مسائل طراحی صنعتی و نزدیک به واقعیت است. در نظر نگرفتن این عدم قطعیت‏ها در طراحی می‏تواند منجر به کاهش کارایی سامانه و حتی بدتر در برخی از مسائل موجب شکست مأموریت به طور کامل شود. در پژوهش حاضر به پیاده‏سازی یکی از روش‏های طراحی تحت عدم قطعیت یعنی بهینه‌سازی بدترین حالت برای طراحی یک سامانه پیشرانش تک مؤلفه‌ای آب‌اکسیژنه پرداخته شده است. روش پیشنهادی در این پژوهش شامل دو نوع عدم قطعیت شناختی و غیر شناختی نیز می‏شود. این روش با جداسازی پارامترها و متغیرهای طراحی برای هر سه نوع بیان عدم‏قطعیت تنک،تک بازه و چند بازه‏ای به جستجوی نقطه بهینه به کمک الگوریتم ژنتیک می‏پردازد. طراح در انتخاب نوع توزیع بی‌تأثیر بوده و نوع توزیع بسته به داده‏ها‏ی موجود تعیین می‏شود. به‌عبارت‌دیگر حتی عدم قطعیت در نوع توزیع و پارامترهای آن نیز مدنظر قرار گرفته است. همچنین برای تخمین پارامترهای توزیع از روش مبتنی بر حداکثر درست‏نمایی استفاده می‏شود.