آسیب شناسی وضعیت موجود واحدهای پژوهشی خصوصی در ایران
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22034/sspp.2024.2018012.3525چکیده
براساس قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم،تحقیقات و فناوری، وظیفه برنامه ریزی، صدور مجوز، نظارت و ارزیابی مؤسسات پژوهشى برعهده این نهاد می باشد و تا انتهای بهار سال 1402 ، 165 موسسه پژوهشى خصوصى در کشور مجوز فعالیت دریافت کرده اند. اما از یک سو، با بروز مشکلاتی نظیر افزایش هزینه های پژوهشی و ناتوانی در جذب و نگهداشت منابع انسانی تخصصی، بسیارى از این موسسات در معرض تعطیلى و یا ورشکستگی قرار گرفته اند و از سوی دیگر، عملکرد این موسسات در مقایسه با سایر موسسات پژوهشی تردیدهایی را در حوزه سیاستگذاری علم، فناوری و نوآوری کشور در ارتباط با میزان اثربخشی آنها ایجاد کرده است. در این مقاله تلاش شده تا با استفاده از روش های کیفی و تحلیل محتوا، مرور ادبیات موضوع، مصاحبه و استفاده از نظرات خبرگان این حوزه و موسسان برخی از پیشروترین موسسات پژوهشی خصوصی، مهمترین موانع پیشروی ایجاد و توسعه این موسسات شناسایی شده و متناسب با آنها راهکارهایی به نهاد سیاستگذار و مجری در این عرصه پیشنهاد گردید. نتیجه این تحقیق نشان دهنده توزیع ناهمگون موسسههای پژوهشى خصوصى در کشور، نارضایتی از فرایند صدور مجوز فعالیت در بدوتاسیس، عملکرد نامناسب این موسسات در انتشار مقاله های پژوهشی بین المللی و داخلی و درآمدزایی اندک از محل خدمات پژوهشی است. تلاش در جهت توانمندسازی واحدهای پژوهشی در فرایند توسعه کسب و کارهای پژوهشی و نیز تغییر شاخص های سنجش عملکرد موسسات پژوهشی از جمله پیشنهادات ارایه شده در این مقاله است.
