فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمهحوادث آسیب‌زا مانند طلاق، نقش مهمی در ایجاد ناگویی هیجانی کودکان و خودکارآمدی والدگری دارند و بازی درمانی دلبستگی محور تمرکز همزمان روی هیجانات کودک و کارآمدی والدین دارد. هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر دلبستگی، بر ناگویی هیجانی کودکان و خودکارآمدی مادران در خانواده‌های طلاق شهر تهران در سال 1400 و در دوران همه‌گیری کووید 19 بود.روش کارپژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش مادران و کودکان آنها در خانواده های طلاق شهر تهران در سال 1400بودندکه تعداد 48 نفر (24 کودک و 24 مادر) بصورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش وکنترل قرارگرفتند.آزمودنی های گروه های آزمایش وکنترل درسه مرحله پیش آزمون،پس آزمون و پیگیری به مقیاس های ناگویی هیجانی تورنتووخودکارآمدی والدگری دومکا پاسخ دادند.گروه های آزمایش طی 10 جلسه آموزش بازی درمانی مبتنی بر دلبستگی دریافت کردند اما گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند داده های جمع آوری شده با استفاده از تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند.یافته‌هایافته‌ها نشان داد، بازی درمانی مبتنی بر دلبستگی باعث بهبود ناگویی هیجانی و مولفه های آن در کودکان و افزایش خودکارامدی والدگری مادران آنها شد(01/0>P). .نتیجه‌گیریبا توجه به نتایج به دست آمده توجه به این رویکرد در برنامه‌های درمانی و مشاوره‌ای به‌عنوان یک روش مؤثر جهت کاهش ناگویی هیجانی در کودکان و افزایش خودکارآمدی والدگری مادران در خانواده های طلاق می‌تواند مفید باشد.