بدن به مثابه رسانه نوین یا فرا انسانگرایی در عصر هوش مصنوعی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم ارتباطات، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه مطالعات اروپا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد گروه مطالعات ارتباطی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
4 دانشیار گروه علوم ارتباطات و دانش شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jpiut.2022.52287.3268چکیده
فلسفه فرا انسانگرایی، نظریهای نزدیک به هوش مصنوعی است که بیشتر در قالب فیلمهای علمی تخیلی دیده شده و بر اساس آن، با کمک هوش مصنوعی، اصلاح و افزایش هوش و فیزیولوژی انسان صورت پذیرفته و در نتیجه آن، انسان پیشرفته جدید، را شاهد خواهیم بود. این نظریه نسبت به آینده هوش مصنوعی از زاویه تهدیدها نگاه کرده و تصویری را از آینده انسان مطرح میکند که در علومی نظیر فناوری زیست پزشکی، جامعهشناسی، روانشناسی، هنر و فلسفه بیش از سایر علوم تأثیرگذار بوده و از سوی نظریهپردازی چون «فرانسیس فوکویاما» بهعنوان «خطرناکترین ایده جهان» نام گرفته است. به همین دلیل، نیاز شد تا با توجه به اینکه فرا انسانگرایی، طیف وسیعی از ایدهها را در بر میگیرد، به این مبحث پرداخته شود و با استفاده از دادههای علمی موجود و آرای نظریهپردازان به این فرافناوری مبتنی بر هوش مصنوعی از رویکرد علوم شناختی و فلسفی بپردازیم. در این مقاله با الهام از فرضیههای لو برتون (2008) و با استفاده از روش توصیفی–تحلیلی به بررسی این نظریه پرداخته شده و به این پرسش پاسخ داده میشود که انسان در عصر فرا انسانگرایی چه جایگاهی داشته و آینده با وجود ترکیب این دو چگونه خواهد بود.
