تطور مفهوم ارتقاء اعضای هیأت علمی در بستر گفتمان های سیاستی

نویسندگان

1

2 دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز

3

4 دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز

5 دانشگاه محقق اردبیلی

doi
چکیده

بررسی پژوهش های صورت گرفته حول ارتقای اعضای هیأت علمی موید این امر است که تاکنون مطالعه ای در مورد سیر تطور معنایی مفهوم ارتقاء در آموزش عالی ایران صورت نگرفته است. لذا، این پژوهش با هدف واکاوی این موضوع با استفاده از رویکرد کیفی از گونه انتقادی انجام گرفت. برای گردآوری شواهد از اسناد قانونی/ سیاستی همچون قوانین برنامه های توسعه کشور، سند دانشگاه اسلامی و آیین نامه ارتقای اعضای هیأت علمی، استفاده شد. این اسناد بر اساس رویکرد گفتمانی لاکلائو و موف و جامعه شناسی سیاست استیفن بال و همچنین طرح مارپیچ تحلیل کرسول، مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که در سه دهه اخیر سیاست های ارتقای اعضای هیأت علمی متأثر از گفتمان کاربردی سازی، وجه عملکردمحوری را بر فضای کار اعضای هیأت علمی حاکم کرده است، به نحوی که معنای ارتقاء در قالب میزان ارزش اقتصادی قابل اندازه گیری که دانشگاهیان تولید می کنند، مفهوم سازی شده است. در حالی که وجه ارزشی و حرفه ای کار آنها به حاشیه رفته و نادیده گرفته شده است.