تدارک رویکردی نو به فلسفه تعلیم و تربیت: اقتضاء تحولات فناورانه عصر حاضر
نویسندگان
1 استاد گروه فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22034/jpiut.2022.52983.3342چکیده
فلاسفه تعلیم و تربیت امروزه با این پرسش اساسی مواجهاند که چگونه میتوان از یک نظام فلسفه تعلیم و تربیت کارآمد سخن گفت و چگونه میتوان آن را از وضعیت بیعملی رخوتآمیزی که اکنون بدان گرفتار است نجات داد، تا این نظام بتواند نقش موثرتر و کارآمدتری در هدایت نظام تربیتی چنانکه از آن انتظار میرود، ایفا نماید. یکی از معضلاتی که باید در این ارتباط بدان اشاره نمود، کمتوجهی فلاسفه تعلیم و تربیت به تحولاتی است که در عصر حاضر و در عرصه فلسفهورزی و همچنین در عرصه فناوری در حال پدیدآیی است. این یک واقعیت است که امروزه فلسفهورزی بدون توجه به ملاحظات فناورانه آن و همچنین پرداختن به فناوری بدون توجه به ابعاد فلسفی آن (چنانکه در رویکرد سنتی به فلسفهورزی حاکم است)، منسوخ شده است. دیگر نه میتوان به تفلسف منتزع از واقعیات فناورانه پرداخت و نه به پژوهشهای فناورانه و بدون تامل پیرامون ملاحظات فلسفی آن. این مقاله در پی بررسی چرایی ضرورت اتخاذ رویکرد نوین در فلسفهورزی تربیتی است که غفلت از آن موجبات بیعملی فلسفه تعلیم و تربیت و دور ماندن از نقشآفرینیهای واقعی و اصیلی است که از فلسفه و فلاسفه تعلیم و تربیت در عصر حاضر انتظار میرود
