مبانی فلسفی فلسفه برای کودکان (فبک) از نظر لیپمن: هستیشناسی، انسانشناسی و معرفتشناسی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه فلسفه، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22034/jpiut.2021.43506.2740چکیده
فلسفه برای کودکان(فبک)، برنامهای است که توسط میتو لیپمن و در بستر فلسفه پراگماتیسم و به تاثر از نظریههای روانشناسی جدید به ویژه نظریات ویگوتسکی به ظهور رسیده است. این برنامه، بیتردید دارای پیشفرضها و مبانی فلسفی درباره «هستی» و «انسان» و «معرفت» میباشد. باور به جهان متغیر و متکامل، اعتقاد به انسان خردورز خردسال و پذیرش معرفت پویا در برنامه فبک، حکایت از جهانبینی خاص این طرح دارد و زمینهساز طرح پرسشهای بنیادی درباره مبانی فلسفی این برنامه میباشد. میتوان با تبیین بسترهای ظهور فبک در مسیر تاریخ فلسفه، پاسخی در خور به این پرسشها به دست آورد. با این نوع نگرش در این مقاله سعی شده است تا مبانی فلسفی فبک به لحاظ «هستیشناسی» و «انسانشناسی» و «معرفتشناسی» از نظر پایهگذار این برنامه یعنی متیو لیپمن، تبیین گردد. نتیجه این که از نظر لیپمن پیشفرض فبک از جهان هستی دیدگاهی رئالیستی است که در آن، جهان رو به تکامل دارد و انسان خردسال به تأثیر از نظریه پراگماتیستی جان دیویی و نظریات روانشناختی ویگوتسکی دارای قابلیت فلسفهورزی است و این استعداد از همین دوران کودکی باید پرورش بیابد و معرفت مورد نظر فبک همان باور صادق موجه است که با افزایش تعامل کودک با جهان به وسیله تجربه و تعقل در بستر اجتماع، تکامل مییابد.