شناسایی مناطق آب و هوایی مناسب پرورش زنبورعسل استان اصفهان، با رویکرد ترکیبی منطقفازی و گردهشناسی
نویسندگان
1 استادیار، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استادیار علوم گیاهی،گروه علوم و زیست فناوری گیاهی، دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد آب و هواشناسی ، دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده علوم زمین، تهران، ایران
doi
10.22059/jne.2022.328172.2265چکیده
در نگاه سیستمی، عوامل متعددی در تناسب محیطزیستطبیعی برای صنعت زنبورداری نقشآفرینی دارد. در این پژوهش در ابتدا شناسایی مناطق مناسب سطح استان برای پرورش زنبور عسل بر اساس عناصر مختلف اقلیمی و جغرافیایی با استفاده از روش تحلیلفازی و روی همگذاری فازی عناصر فیزیکی و انسانی موجود در سطح استان انجام، و مناطق مستعد پرورش زنبور عسل مشخص شد. سپس با نمونهگیری عسل در منطقة مورد مطالعه و تحلیل شیمیایی و گردهشناسی عسل (ملیسوپالینولوژی) تلاش شد تا با تلفیق نتایج حاصل از دو روش مناطق مستعد استان برای صنعت تولید عسل با کیفیت شناسایی شود. بر اساس نتایج تحلیل فازی، حدود 85 درصد سطح استان برای زنبورداری و تولید عسل نامناسب است و تنها حدود 14 درصد سطح این استان مناسب تشخیص داد شد. در مجموع مناطق مستعد صنعت پرورش زنبور و تولید عسل را میتوان در حد وضعیت خوب برای 8/5درصد و وضعیت متوسط برای حدود 6 درصد سطح استان برآورد نمود. بر اساس نتایج تحلیل شیمیایی و گردهشناسی عسل از بین 60 نمونه عسل ارسالی به آزمایشگاه تنها 39 نمونه عسل همراه با گرده (عسل اصل) و بقیه تقلبی و بدون گرده شناسایی شد. تحلیل شیمیایی عسل نشان داد که نمونههای عسل مرغوب ازچهار شهرستان استان شامل فریدونشهر، سمیرم، خوانسار و نجف آباد بهدست آمد.، نتایج این پژوهش نشان داد که در مناطق غربی استان در مجموع هم از دیدگاه تحلیلفازی و تحلیل گردهشناسی و شیمیایی مناسب برای سرمایهگذاری صنعت تولید عسل با کیفیت است. همچنین شهرستان سمیرم برای تولید عسل دارویی گون مناسب شناسایی شد.